Uzasadnienie
D. J., E. K. i J. C. (Skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu, Prezydenta [...] (Prezydent) w rozpoznaniu ich wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...].
W uzasadnieniu skargi wskazali, postanowieniem z dnia [...] Wojewoda [...] (Wojewoda) uznał wniesione prze nich zażalenie na bezczynność Prezydenta za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi dodatkowy termin załatwienia sprawy wynoszący cztery miesiące od dnia doręczenia mu postanowienia Wojewody. Postanowienie to doręczone zostało Prezydentowi – jak wynika z akt sprawy – 22 września 2014 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że Skarżący zostali poinformowani o przyczynach niedotrzymania terminów wskazanych w postanowieniu Wojewody oraz o tym, że postępowanie w sprawie zakończone zostanie do 30 września 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna.
Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny. W niniejszej sprawie okolicznością niesporną jest, że do dnia wyroku nie został rozpatrzony złożony przez Skarżących wniosek o odszkodowanie za nieruchomość położoną przy ul. [...] w [...].
W sposób oczywisty stanowiło to naruszenie przepisu art. 35 § 1 k.p.a. z którego wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.).
Sąd, oceniając aktywność organu w trakcie prowadzonego postępowania, doszedł jednak do przekonania, że mimo przekroczenia terminów załatwienia sprawy określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, bezczynność Prezydenta pomimo naruszenia art. 12 § 1 i art. 35 Kpa, nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie w/w przepisów można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również nieuzasadnione rodzajem sprawy długotrwałe prowadzenie postępowania (vide: wyrok WSA w Warszawie z 20.10.2011 r., I SA/Wa 353/11, wyrok WSA w Poznaniu z 18.08.2011 r., II SAB/Po 60/10, wyrok WSA w Gdańsku z 11.08. 2011 r., II SAB/Gd 30/11, publ. - cbois.nsa.gov.pl.).
Z akt sprawy wynika, że organ podejmował czynności mające na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy (pisma z dnia 27 września 2012 r.) informował strony postępowania o przewidywanym terminie załatwienia sprawy, podając przyczyny dla których nie było możliwe rozpatrzenie wniosku w terminie (pisma z 11 stycznia 2013 r., 29 maja 2013 r.).
Jednocześnie sąd uznał, że z uwag na charakter sprawy i konieczne do przeprowadzenia czynności (w tym konieczność sporządzenia operatu szacunkowego, o ile organ uzna, że spełnione są przesłanki wynikające z art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami) termin niezbędny dla rozpoznania wniosku Skarżących to cztery miesiące licząc od dnia doręczenia organowi akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem sądu.
Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.