Uzasadnienie
W skardze z dnia 25 stycznia 2005 r. na bezczynność Wojewody [...] małżonkowie H. i J. G. wnieśli o zobowiązanie Wojewody do wydania decyzji jako organu drugiej instancji podnosząc, że Wojewoda jako wyższa instancja nie wydał do chwili wniesienia skargi decyzji w związku z ich odwołaniem od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. Skarżący wskazali, że organ odwoławczy nie wydał decyzji w ustawowym terminie, a w piśmie z dnia 2 sierpnia 2004 r. poinformował, iż rozpatrzenie odwołania nastąpi w terminie jednego miesiąca po ustaleniu czy działki zostały zaliczone do jednej z kategorii dróg publicznych.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia jednocześnie informując, że decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, tj. wtedy, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Zgodnie z art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie przewidzianym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Skarżący zarzucają organowi nie wydanie decyzji w terminie przewidzianym w art. 35 § 3 kpa, jednakże z akt sprawy nie wynika, aby zostały spełnione przesłanki z art. 37 § 1 kpa warunkujące złożenie skargi sądowej (art. 52 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Skoro zatem skargę sądową złożono bez wyczerpania przewidzianych przepisami środków zaskarżenia, podlega ona odrzuceniu jako niedopuszczalna w myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tych też względów należało orzec jak w sentencji.