Uzasadnienie
L.G. pismem z dnia 6 stycznia 2010 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie rozpoznania jej wniosku z dnia 25 maja 2009 roku o weryfikację wyników badań archeologicznych przy ul. [...] w T. (stanowisko [...]).
W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wnosił o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej ustawy, tj. w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Wniesienie skargi na bezczynność jest przy tym uzasadnione nie tylko przypadkiem niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także przypadkiem odmowy wydania aktu o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a (decyzja, postanowienie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, interpretacje podatkowe), mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku.
Przedmiotem wniosku skarżącej z dnia 25 maja 2009 roku o weryfikacje wyników badań archeologicznych przy ul. [...] w T. (stanowisko [...]), skierowanego do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego było wyjaśnienie jej stanowiska odnośnie sposobu i zasięgu prowadzonych prac przy stanowisku archeologicznym w T.. W piśmie procesowym z dnia 20 kwietnia 2010 roku pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że wniosek skarżącej o weryfikację badań archeologicznych został przez nią złożony w trybie art. 241 kpa. Przepis ten określa, że przedmiotem wniosku mogą być w szczególności sprawy ulepszenia organizacji, wzmocnienia praworządności, usprawnienia pracy i zapobieżenia nadużyciom, ochrony własności, lepszego zaspokajania potrzeb ludności. Tego rodzaju wniosek zmierza zatem do zmian w organizacji lub stanie prawnym.
W ocenie Sądu sprawa, z którą w tym trybie skarżąca zwróciła się do organu w ww. piśmie, nie są tego rodzaju sprawami, którymi Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego mógłby i powinien zająć stanowisko w trybie władczego rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia, innego władczego aktu lub czynności o charakterze indywidualnym). Skoro zaś skarga na bezczynność może dotyczyć jedynie spraw, w których organ jest władny oraz zobowiązany do zajęcia stanowiska w formie decyzji, postanowienia bądź innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, to skarga L.G. jako niemieszcząca się w tym katalogu spraw jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Mając na uwadze powyższe, wobec niedopuszczalności skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo po postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.