Uzasadnienie
T. K. pismem z dnia 8 maja 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...].
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Wojewoda [...] powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., po rozpatrzeniu wniosku skarżącego, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu [...] W. z dnia [...] września 1975 r. nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości i odszkodowania.
T. K. pismem z dnia 13 lutego 2014 r. wniósł do Ministra Infrastruktury i Rozwoju odwołanie od powyższej decyzji, natomiast pismem z dnia 9 kwietnia 2014 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez rozpoznanie ww. odwołania.
Minister Infrastruktury i Rozwoju pismem z dnia 16 kwietnia 2014 r. poinformował strony postępowania, że nie było możliwości rozpoznania sprawy w terminie wskazanym w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267), z uwagi na dużą liczbę spraw tego rodzaju, które rozpatrywane są według kolejności wpływu, a z których każda wymaga szczegółowej analizy stanu prawnego i faktycznego. Organ wskazał jednocześnie, że przewidywany termin załatwienia sprawy to dzień 30 lipca 2014 r.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze z dnia 8 maja 2014 r. skarżący wskazał, że Minister Infrastruktury i Rozwoju w okresie ponad dwóch miesięcy od daty wpływu odwołania, nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie, a zatem nie wywiązał się z obowiązków wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ nie przeprowadził również żadnego dodatkowego postępowania dowodowego, a jedyną czynnością jaką podjął było wystosowanie pisma z dnia 16 kwietnia 2014 r. informującego o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że termin załatwienia sprawy wyznaczony w piśmie z dnia 16 kwietnia 2014 r. jeszcze nie upłynął, stąd skarga na bezczynność jest niezasadna.
Przy piśmie z dnia 8 października 2014 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju przedłożył decyzję z dnia [...] października 2014 r. nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Wobec rozpoznania odwołania skarżącego, wniósł o umorzenie postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Stosownie z kolei do treści art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. Wskazuje się również, że w trybie powołanego art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd może tylko orzec o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. W sytuacji natomiast wydania przez organ stosownego aktu w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie przez sąd, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie bezczynności organu administracji publicznej staje się bezprzedmiotowe. Sąd, skoro organ w bezczynności już nie pozostaje, nie może bowiem zastosować trybu przewidzianego w art. 149 § 1 P.p.s.a., tj. w przypadku uznania zasadności skargi zobowiązać organu do wydania w zakreślonym terminie decyzji w sprawie.
Jak wynika z akt niniejszej sprawy Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r.
Zdaniem Sądu, wydanie przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju wskazanej decyzji z dnia [...] października 2014 r. wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania odwołania skarżącego z dnia 13 lutego 2014 r. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Oczywiste jest bowiem, że organ załatwił sprawę i nie pozostaje już w bezczynności. Niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne stało się zatem bezprzedmiotowe.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 P.p.s.a.