Uzasadnienie
W dniu 25 września 2009 r. J. A. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą w przedmiocie bezczynności Ministra Infrastruktury po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2002 r. sygn. akt I SA 184/01 uchylającym decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miasta z dnia [..] grudnia 2000 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miasta z dnia [...] września 2000 r. nr [...] w przedmiocie niewykonania wskazanego wyroku.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie względnie o umorzenie postępowania wskazując, że Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] rozstrzygnął przedmiotową sprawę – uchylając decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] w całości i jednocześnie, w zakresie wywłaszczonego udziału Z. A. stwierdził nieważność orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m. K. – Urząd Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 1971 r. nr [...] w odniesieniu do części działek, a w pozostałej części stwierdził, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa; w zakresie ustalonego odszkodowania za wywłaszczony udział Z. A. organ stwierdził nieważność orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m. K. – Urząd Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 1971 r. nr [...]; w zakresie udziału S. K. organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 1972 r. nr KW [...] w zakresie wniosku T. K. organ umorzył postępowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 i 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zaś do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (wyrok NSA z 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99, OSP 2000, nr 6, poz.87)
Zgodnie z art. 149 powołanej ustawy, Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, zobowiązuje go do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
W trybie wskazanego art. 149 Sąd może tylko orzec o obowiązku wydania decyzji w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. Z cytowanego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania (por. wyrok NSA z 16 marca 2000 r., sygn. akt I SAB 201/99).
Wskazać więc należy, że jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje on tkwić w bezczynności, a co się z tym wiąże postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, chociaż w dacie wniesienia skargi była ona zasadna.
Sąd stwierdził, że taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie.
Po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Minister Infrastruktury w wyniku rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, w dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] wydał w sprawie decyzję. Ta okoliczność powoduje, że skarga na bezczynność Ministra stała się bezprzedmiotowa i postępowanie należało umorzyć.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 powołanej ustawy.