Uzasadnienie
W dniu 27 stycznia 2005 r. pełnomocnik M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności orzeczenia Wojewody [...] z dnia [...] maja 1949 r., nr [...] o wywłaszczeniu nieruchomości "[...]" położonej w K. przy ul. [...] o powierzchni [...] m2. W uzasadnieniu skargi podano, że z wnioskiem w tej sprawie wystąpiono do organu w dniu 9 marca 2004 r., pomimo upływu 10 miesięcy, zebrania całości materiału dowodowego oraz wezwania dokonanego przez pełnomocnika skarżącej do wydania decyzji lub podania w trybie art. 36 § 1 i 2 kpa terminu załatwienia sprawy Minister Infrastruktury nie wydał dotychczas decyzji. Z przedstawionych względów pełnomocnik skarżącej wniósł o zobowiązanie tego Ministra w trybie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do wydania w terminie określonym przez Sąd decyzji w sprawie objętej wnioskiem.
Minister Infrastruktury w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie. Przedstawiając tok dotychczasowego postępowania w sprawie podkreślił, że w sprawie niniejszej niezbędne jest ustalenie jakie obywatelstwo na dzień wywłaszczenia posiadał J. K., bowiem może okazać się koniecznym wyjaśnienie, czy J. K. nie otrzymał odszkodowanie w ramach zawartych po II wojnie światowej układów indemnizacyjnych. W tym celu Ministerstwo pismem z dnia 31 sierpnia 2004 r., wystąpiło do Ministra Spraw Wewnętrznych, a następnie do Instytutu Pamięci Narodowej i dotychczas nie uzyskano stosownych informacji.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Sądy administracyjne w ramach kontroli działalności administracji publicznej orzekają m.in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach dotyczących wydania decyzji administracyjnej (art. 3 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Takiego rodzaju żądanie zawierał wniosek pełnomocnika skarżącej z dnia 9 marca 2004 r. skierowany do Ministra Infrastruktury.
Przypomnieć należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji prowadzone być powinno według ogólnych zasad rozpatrywania spraw administracyjnych określonych w kodeksie postępowania administracyjnego, z uwzględnieniem wyjątków określonych dla tego postępowania. Zgodnie z art. 157 § 2 i 3 kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. Jak wynika z uzasadnienia odpowiedzi na skargę na obecnym etapie postępowania prowadzone są czynności wyjaśniające mające na celu uzyskanie materiałów niezbędnych do oceny czy w sprawie niniejszej nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 157 § 3 kpa. Nie oceniając zasadności podjętych przez organ w tym celu działań zauważyć należy, że w postępowaniu nadzorczym nie zostało wyłączone stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących terminów załatwiania spraw zawartych w art. 35 –37 kpa.
Z analizy tych przepisów wynika, że organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, a mających na celu usunięcie przeszkody do wydania decyzji.
Decyzja w sprawie niniejszej nie została dotychczas wydana, a pełnomocnik skarżącej nie został powiadomiony w trybie art. 36 kpa o nowym terminie załatwienia sprawy i przyczynach zwłoki. Odnosząc się do treści uzasadnienia odpowiedzi na skargę zauważyć trzeba, że z materiałów znajdujących się w aktach sprawy przekazanych przez Ministra Infrastruktury wraz z odpowiedzią na skargę nie wynika, by podejmowano czynności ponaglające instytucje, do których wystąpiono o informacje, chociaż od wystąpienia w dniu 31 sierpnia 2004 r. do Ministra Spraw Zagranicznych (a nie jaki podano w odpowiedzi na skargę do Ministra Spraw Wewnętrznych), upłynął bezskutecznie znaczny okres czasu.
Z powyższych względów uznano skargę za uzasadnioną i na podstawie art. 149 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania postanowiono w oparciu o art. 200 powołanej ustawy.