Uzasadnienie
Pismem z dnia[...] października 2020 r. [...]. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] maja 2020 r. o zwrot nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr: [...], [...], [...], [...], [...] (obecnie nr [...]), [...], [...], położonej przy ul. [...] w [...].
W uzasadnieniu Spółka wyjaśniła, że złożyła przedmiotowy wniosek o zwrot nieruchomości wraz z załącznikami, z których wynika tytuł prawny Spółki do przedmiotowej nieruchomości. Wobec braku przez 4 miesiące jakiejkolwiek reakcji organu skarżąca Spółka wniosła ponaglenie z dnia [...] września 2020 r. Mimo jednak upływu ustawowych terminów załatwienia sprawy od złożenia wniosku do dnia dzisiejszego nie zapadło rozstrzygnięcie w sprawie. Mając powyższe na uwadze, skarżąca Spółka wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w terminie 7 dni od daty doręczenie organowi akt sprawy, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie na rzecz skarżącej Spółki sumy pieniężnej w wysokości [...] zł oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wyjaśnił, że pismem z dnia [...] października 2020 r. poinformował skarżącą Spółką, że nadesłana przy złożonym wnioskudokumentacja nie jest wystarczająca do wykazania legitymacji Spółki w przedmiotowej sprawie i wezwał Spółkę do jej uzupełnienia w określonym zakresie. Równocześnie organ poinformował, że z analizy prowadzonych spraw można przypuszczać, że przedmiotowa sprawa jest tożsama z prowadzonym już postępowaniem, które zakończone zostało postanowieniem o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Wojewodę postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji bądź dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić, czy organ administracji, załatwiając sprawę, podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, który to obowiązek wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 12 § 1, art. 35 i art. 77 § 1 kpa. Obowiązkiem sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem w celu załatwienia sprawy w terminie.
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim wyjaśnienia wymaga, że jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Zgodnie z treścią art. 37 § 1 pkt 1 kpa stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 kpa.
Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy, skarżąca Spółka wniosła w dniu [...] maja 2020 r. o zwrot nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr: [...], [...], [...], [...], [...] (obecnie nr [...]), [...], [...], położonej przy ul. [...] w [...]. Następnie Spółka wniosła ponaglenie z dnia [...] września 2020 r., które jak wynika z odpowiedzi na skargę organu, zostało przekazane do Wojewody w celu rozpatrzenia. Jedynym działaniem, jakie podjął organ I instancji i to już po złożeniu skargi na bezczynność, było wystąpienie do skarżącej Spółki pismem z dnia [...] października 2020 r. z informacją, że nadesłana przy złożonym wniosku dokumentacja nie jest wystarczająca do wykazania legitymacji Spółki w przedmiotowej sprawie i wezwaniem Spółki do uzupełnienia dokumentów w tym zakresie.
Nie ulega zatem wątpliwości, że organ dopuścił się zarzucanej mu bezczynności, co skutkowało zobowiązaniem organu przez Sąd do rozpoznania przedmiotowego wniosku w zakreślonym terminie. Jednocześnie, biorąc pod uwagę datę wniosku wszczynającego postępowanie ([...] maja 2020 r.), a także charakter niniejszej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że zaistniała w sprawie bezczynność obecnie nie miała jeszcze miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie Sąd uznał, że okres 3 miesięcy jest wystarczający, aby rozpoznać przedmiotowy wniosek.
Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały jeszcze podstawy do uwzględnienia wniosku skarżącej Spółki o przyznanie na jej rzecz od organu sumy pieniężnej. Co prawda w rozpoznawanej sprawie organ nie respektował w toku postępowania zasady szybkości postępowania, jednakże skarżąca w żaden sposób nie uzasadniła konieczności zastosowania tego szczególnego środka. Ani zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, ani treść skargi nie pozwalają na przyjęcie, by Spółka na skutek nierozpoznania w ustawowym terminie przez organ wskazanego wniosku doznała uciążliwości, które obecnie wymagałyby zadośćuczynienia poprzez przyznanie jej sumy pieniężnej.
Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 149 § 1 i 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz na podstawie art. 151 w związku z art. 149 § 2 powołanej ustawy orzekł jak w sentencji. W przedmiocie kosztów sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 powołanej ustawy.