Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 października 2010 r. D. D. reprezentowana przez radcę prawnego P. M. wniosła skargę na bezczynność Ministra Skarbu Państwa, polegającą na braku rozpatrzenia, do chwili wniesienia skargi, odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] stwierdzającej posiadanie przez D. D., A. M., J. C., T. C., L. C., J. C., E. C., C. P. oraz A. D. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia mienia poza obecnymi granicami RP, stwierdzającej, że wartość pozostawionej nieruchomości wynosi [...] zł, a uprawnieni wymienione w osnowie decyzji kwoty pobrali w formie świadczenia pieniężnego z Funduszu Rekompensacyjnego.
W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa poinformował Sąd, że zakończył postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] - poprzez wydanie w dniu [...] października 2010 r. decyzji nr [...] o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
.Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a., a więc m. in. w sprawach, gdy organ pozostaje w bezczynności w wydaniu decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, bezsporne jest, że organ w dniu wniesienia skargi pozostawał w bezczynności, w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...].
Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 18 maja 2009 r. D. D. reprezentowana przez radcę prawnego P. M. wniosła odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...]. Bezsporne w sprawie jest to, że do dnia wniesienia skargi na bezczynność Ministra - organ nie zakończył tego postępowania, czym naruszył obowiązujący go termin załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym. Zgodnie bowiem z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.
Należy jednak wziąć pod uwagę, że w dacie orzekania przez Sąd, organ nie pozostawał już w bezczynności, bowiem w dniu [...] października 2010 r. poprzez wydanie decyzji załatwił sprawę.
Stosownie do art. 161 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania:
- 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;
- 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;
- 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
W ocenie Sądu postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie stało się bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 (opubl. w ONSAiWSA 2009/4/63), art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. - organ wyda akt, co do którego pozostawał w bezczynności.
Umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego wobec wydania aktu przez organ, oznacza, że przegraną stroną procesu jest organ, który w wyniku wniesienia skargi przez stronę usunął stan niezgodności z prawem. Sąd nie może bowiem uwzględnić skargi na podstawie art. 149 p.p.s.a. poprzez nakazanie określonego działania, gdyż organ nie pozostaje już w bezczynności. Zgodnie bowiem z art. 149 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a. orzeczono, jak w pkt I sentencji postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono w pkt II sentencji postanowienia na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a biorąc pod uwagę stopień zawiłości sprawy i związanych z tym nakładów pracy.