Uzasadnienie
Pismem z dnia 6 listopada 2009 r. H.W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w sprawie dotyczącej rozpoznania jej wniosku z dnia 17 września 2009 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Miasta T. z dnia [...] września 1979 r. nr [...].
Po wniesieniu powyższej skargi, Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], wydanym w trybie art. 66 § 1 k.p.a., zawiadomił H. W., że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Miasta T. z dnia [...] września 1979 r. należy wnieść do Wojewody [...] jako organu właściwego w sprawie.
Wobec powyższego, w wykonaniu zarządzenia sędziego, pismem z dnia 23 grudnia 2009 r. zwrócono się do skarżącej o złożenie, w terminie 7 dni, oświadczenia czy podtrzymuje ona swoją skargę na bezczynność organu.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżąca w piśmie z dnia 9 stycznia 2010 r. oświadczyła, że do dnia wniesienia przez nią skargi Minister, mimo jej licznych telefonicznych monitów, nie rozpoznał sprawy objętej wnioskiem z dnia 17 września 2009 r. W związku z powyższym jej skarga w dacie składania była aktualna i to ona najprawdopodobniej spowodowała, że Minister Infrastruktury w dniu [...] listopada 2009 r. wydał ww. postanowienie. Na dzień dzisiejszy zatem skarga spełniła swoje zadanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.
Wobec rozstrzygnięcia przez organ sprawy, w której pozostawał on w bezczynności, poprzez wydanie już po wniesieniu skargi postanowienia, w którym informowała stronę, iż organem właściwym do rozpoznania jej wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Miasta T. z dnia [...] września 1979 r. jest Wojewoda [...], dalsze prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego w tej sprawie stało się niewątpliwie bezprzedmiotowe.
W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.