Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 czerwca 2013 r. S. w K. wniosła skargę na bezczynność Ministra Administracji i Cyfryzacji w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ww. organu z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1991 r., nr [...].
W odpowiedzi na skargę Minister wskazał, że w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Stosownie do art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W trybie ww. artykułu Sąd może tylko orzec o obowiązku wydania decyzji w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego.
Z powyższego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas, gdy rozstrzygnięcie podjęte zostało z naruszeniem terminu przewidzianego do jego wydania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2000 r., sygn. akt I SAB 201/99).
Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność polegającą na podjęciu działań zmierzających do załatwienia sprawy, to – mimo istniejącej zwłoki w załatwieniu sprawy – nie pozostaje on w bezczynności, a co się z tym wiąże postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się bezprzedmiotowe.
Jak wskazano powyżej w rozpoznawanej sprawie, po wniesieniu przez S. w K. skargi na bezczynność – w rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - a przed jej rozpoznaniem przez Sąd, organ wydał w dniu [...] lipca 2013 r. decyzję nr [...], utrzymującą w mocy własne orzeczenie z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...].
Okoliczność ta powoduje, że niniejsza skarga na bezczynność Ministra Administracji i Cyfryzacji stała się bezprzedmiotowa i postępowanie należało umorzyć.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) postanowił, jak w sentencji. O kosztach sądowych orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.