Uzasadnienie
W dniu 30 listopada 2010 roku skarżący Z. Z. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta W. w sprawie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...] oznaczoną jako działki ewidencyjne nr [...] oraz część działki ewidencyjnej nr [...]. Wniósł o zobowiązanie Urzędu W. do wydania decyzji w terminie 14 dni licząc od dnia uprawomocnienia się wyroku w niniejszej sprawie, zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podniósł m. in., iż wnioskiem z dnia 26 października 2003 r. wystąpił o wypłatę odszkodowania za nieruchomość gruntową w W. przy ulicy [...] oznaczoną jako działki ewidencyjne nr [...] oraz części działek ewidencyjnych nr [...] i [...].[...] grudnia 2008 r. Prezydent W. wydał decyzję w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość stanowiąca część działki nr [...] – oznaczoną nr hip.[...]. Wobec nie rozpoznania całości wniosku pismem z dnia 2 lutego 2009 r. skarżący podtrzymał żądanie wypłaty odszkodowania co do pozostałej części nieruchomości.
Pismem z 14 lipca 2009 roku powiadomiono skarżącego, że postępowanie zakończone zostanie do dnia 31 grudnia 2009 r. Od tej daty termin wydania decyzji był kilkakrotnie przesuwany: do 31 maja 2010 r., następnie do 30 listopada 2010 r. Postanowieniem z [...] sierpnia 2010 r. Wojewoda [...] na skutek złożonego zażalenia uznał je za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi dodatkowy termin załatwienia sprawy do 31 października 2010 r. Pismem z 4 listopada 2010 r. poinformowano skarżącego o ponownej zmianie terminu na wydanie decyzji do 31 marca br. z uwagi na konieczność zgromadzenia całości dokumentacji i wielość tego typu spraw.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie. Podniósł, iż w toku postępowania zgromadzono szereg materiałów mających na celu określenie, czy nieruchomość spełnia przesłanki określone w art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ze względu na złożony charakter sprawy trwa analiza zgromadzonej dokumentacji. W przedmiotowej sprawie koniecznym będzie wykonanie operatu szacunkowego określającego wartość w/w nieruchomości. Podniósł także, iż pismem z 4 listopada 2010 r. poinformowano pełnomocnika skarżącego o przyczynach niedochowania terminu określonego przez Wojewodę [...] oraz o terminie zakończenia postępowania do 31 marca br.
Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że jej stan faktyczny przedstawia się tak jak wskazano wyżej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi.
Z przepisu art. 35 § 1 kpa wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu jednego miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania – art. 35 § 3 kpa. Przy czym załatwienie sprawy w rozumieniu art. 104 § 1 kpa oznacza wydanie przez organ decyzji, chyba że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stanowią inaczej. Przepis art. 37 § 1 kpa stanowi zaś, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym przepisami kpa służy stronie zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ do którego wpłynęło takie zażalenie – jeżeli uzna je za zasadne - wyznacza organowi rozpoznającemu sprawę dodatkowy termin jej załatwienia oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości - § 2 cyt. art. Po wyczerpaniu środków przewidzianych w powyższym przepisie strona może wnieść, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej.
W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i to w określonym przez prawo terminie. Wniesienie skargi na bezczynność jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w sytuacji odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu (zob. J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", Warszawa 2004, s.28, por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14.06.1983r., sygn. akt SA/Wr Naczelnego Sądu Administracyjnego 6/83, GP1983, Nr 24).
Tym samym dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., s.86). Podsumowując, dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia lub aktu albo dokonaniem czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. Zasada sformułowana w art. 6 kpa, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa odnosi się również do ścisłego przestrzegania terminów wyznaczonych do załatwienia spraw określonych w art. 35 i 36 kpa.
Odnosząc powyższe do stanu niniejszej sprawy należy wskazać, że powołanie się przez organ I instancji w odpowiedzi na skargę na fakt złożonego charakteru postępowania i analizę zgromadzonej dokumentacji nie może usprawiedliwiać braku wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wynika z uzasadnienia organu II instancji uwzględniającego zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie organ I instancji poinformował strony postępowania o nowym terminie załatwienia sprawy do 31 maja 2010 r. który został przedłużony do 30 listopada 2010 r. Po wysłaniu powyższego zawiadomienia nie nastąpiły żadne działania zmierzające do usunięcia przeszkody pozwalającej na wydanie rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Podniesiono też, iż okoliczności zwalniające organ z zarzutu bezczynności muszą mieć charakter prawny, proceduralny a nie faktyczny.
Skoro wniosek żądający wypłaty odszkodowania co do pozostałej części nieruchomości wpłynął do organu 2 lutego 2009 r., to uznając szczególnie skomplikowany charakter sprawy winna być ona rozstrzygnięta nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania – art. 35 § 3 kpa a więc z końcem kwietnia 2009 r. Od miesiąca maja 2009 r. organ pozostaje zatem w bezczynności.
Zdaniem Sądu gromadzenie materiału dowodowego, jego analiza, po upływie terminów przewidzianych do załatwienia spraw nie stanowi przesłanki usprawiedliwiającej bezczynność organu, a w sprawie niniejszej przedłużyło trwającą już bezczynność.
W tej sytuacji Sąd uznał postawiony organowi w skardze zarzut bezczynności za całkowicie uzasadniony.
Wobec powyższego na podstawie art. 149 i art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł, jak w wyroku.
- - ---------------------- 4