Uzasadnienie
J. K. wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Infrastruktury w rozpatrzeniu odwołania Prezydenta Miasta C. i [...] Spółdzielni [...] w C. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...], w której stwierdzono nieważność decyzji Geodety Miejskiego w C. z dnia [...] marca 1986 r., nr [...]. W decyzji tej orzeczono o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w C. przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2.
Z akt sprawy administracyjnej wynika, że Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], rozstrzygnął sprawę.
Wobec powyższego należy wskazać, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas, gdy decyzja została podjęta z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2000 r., sygn. akt I SAB 201/99, niepubl.). Skoro decyzja Ministra Infrastruktury została wydana po wpłynięciu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uznać należy, że organ załatwił sprawę i nie pozostaje aktualnie w bezczynności. Oznacza to, że postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe.
Ustosunkowując się do wniosku skarżącej o zasądzenie na rzecz tej strony kosztów postępowania Sąd wskazuje, że z art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) wynika ograniczenie zakresu zwrotu kosztów postępowania wyłącznie do kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zatem nie wszystkie koszty poniesione przez stronę w toku postępowania sądowego zostaną uwzględnione przy rozstrzygnięciu o kosztach postępowania, a wyłącznie koszty mieszczące się – w przypadku strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego – w katalogu podanym w art. 205 § 2 p.p.s.a. Koszty muszą jednocześnie spełniać warunek wynikający z art. 200 p.p.s.a. Do kosztów niezbędnych nie można w szczególności zaliczyć kosztów wyłożonych przez stronę tytułem opłat sądowych, których zwrot strona mogła uzyskać podejmując odpowiednią czynność procesową (por. H. Knysiak-Molczyk [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, Warszawa 2008, s. 702 i powołane tam postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 września 1977 r., II CZ 81/77, OSNC z 1978 r., Nr 5-6, poz. 101).
Jeżeli zatem strona mogła uzyskać zwrot wpisu od skargi na podstawie art. 232 § 1 p.p.s.a. w następstwie podjęcia odpowiedniej czynności procesowej, to nieskorzystanie z tej możliwości, a w konsekwencji niewydanie orzeczenia o zwrocie uiszczonego wpisu z kasy właściwego sądu, oznacza, iż uiszczona tytułem wpisu od skargi kwota nie może być wliczona do kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Należy jednocześnie wskazać, że zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., co wynika z art. 201 § 1 p.p.s.a. Jednak także w tym przypadku zasadne jest uwzględnienie wyłącznie kosztów wymienionych w art. 200 tej ustawy, a więc kosztów niezbędny do celowego dochodzenia praw, a nie wszystkich kosztów, które strona poniosła w toku postępowania.
Odnosząc powyższe do rozstrzygnięcia o kosztach postępowania w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie dotyczącej skargi J. K., Sąd stwierdza, iż skarżąca uiściła wpis od skargi w kwocie 100 zł.
Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. rozstrzygnął sprawę administracyjną, której dotyczyła skarga na bezczynność. Decyzja ta została wysłana także do adwokata reprezentującego J. K. w postępowaniu administracyjnym.
Okoliczność ta: wydanie decyzji, powinna być wzięta pod uwagę przez skarżącą występującą ze skargą na bezczynność organu. Skarżąca nie cofnęła skargi, a podjęcie takiej czynności było możliwe, a również konieczne w aspekcie zasad rozstrzygania o kosztach postępowania i uzyskania uprawnienia do zwrotu wyłożonego wpisu na podstawie art. art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Zaniechanie tej czynności oznacza, że kwota uiszczona tytułem wpisu sądowego nie stała się kosztem niezbędnym, podlegającym uwzględnieniu w ramach rozstrzygnięcia o kosztach postępowania sądowego. Wobec tego do kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przez skarżącą należy zaliczyć jedynie koszty związane z reprezentowaniem tej strony przez adwokata.
Mając na uwadze przedstawione okoliczności Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 200 p.p.s.a w zw. z art. 201 § 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.