Uzasadnienie
Z.G. i L.G. wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] ozn. nr hip. [...].
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie. W jej uzasadnieniu stwierdził, że w toku postępowania zgromadzono szereg materiałów w celu określenia czy nieruchomość spełnia przesłanki z art. 215. Konieczne jest również wykonanie operatu szacunkowego. W piśmie z 4 lipca 2013 r. strona została poinformowana o przyczynach niedotrzymania terminu oraz o tym, że postępowanie zostanie zakończone do dnia 31 października 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jako uzasadniona podlega uwzględnieniu.
Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Uznając skargę na bezczynność organu za zasadną, Sąd zobowiązuje organ do wydania aktu (...) w określonym terminie – art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przy tym Sąd może orzec jedynie o obowiązku wydania decyzji w przedmiotowej sprawie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu rozstrzygnięcia ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego.
Z analizy przepisów zawartych w art. 35-37 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku nie załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, a mających na celu usunięcie przeszkody do wydania decyzji. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Z materiału dokumentacyjnego wynika, że wniosek skarżących o odszkodowanie wpłynął do organu 26 listopada 2010 r. i do dnia wyrokowania przez Sąd w niniejszej sprawie nie został załatwiony poprzez wydanie stosownej decyzji. Z tym, że po wpłynięciu wniosku organ zgromadził szereg dokumentów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosków, w tym również pozyskanych z archiwum. Pismem z 30 stycznia 2012 r. organ powiadomił skarżących, że postępowania zostanie zakończone do 31 maja 2013 r. Pismem, które do organu wpłynęło 17 grudnia 2012 r. skarżący wnieśli zażalenie na bezczynność do Wojewody [...].
Postanowieniem z [...] marca 2013 r. Nr [...] Wojewoda [...] uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi W. termin na podjęcie rozstrzygnięcia do dnia 31 maja 2013 r. Termin ten nie został przez organ dochowany, natomiast pismem z 4 lipca 2013 r. organ poinformował strony, że postępowanie zostanie zakończone do 31 października 2013 r. Jednakże do rozprawy przed Sądem która odbyła się 6 listopada 2013 r. wniosek w przedmiocie odszkodowania nie został przez organ rozstrzygnięty przez wydanie stosownej decyzji. Powyższe wskazuje, że od czasu pisma organu z 30 stycznia 2012 r. wystosowanego do stron pozostaje on w bezczynności a zatem skarga na bezczynność jest zasadna.
Mając na uwadze datę wpływu wniosku o odszkodowanie oraz to, że organ zgromadził obszerny materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia wniosku o odszkodowanie Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.