Uzasadnienie
M. S. pismem z dnia 11 marca 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ozn. hip. jako "[...]" działka nr [...].
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że jego wniosek z dnia 12 października 2011 r. nie został rozpatrzony w ustawowym terminie. Organ nie dochował również trzymiesięcznego terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez Wojewodę [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], wydanego wskutek wniesionego przez niego zażalenia. Skarżący podał, że do dnia 11 marca 2015 r. organ, wbrew nałożonemu postanowieniem Wojewody zobowiązaniu, nie wydał merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Nie podjął również żadnej czynności w sprawie.
Skarżący wniósł o zobowiązanie Prezydenta [...] do wydania rozstrzygnięcia w sprawie w terminie dwóch miesięcy od dnia zwrotu akt postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "Ppsa"), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie wydał decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności, wskazanych w art. 3 § 2 Ppsa (vide wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony, poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie w przypadku skargi na bezczynność, dokonując badania jej zasadności sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta [...], a tym samym wydanie orzeczenia, o którym mowa w art. 149 § 1 Ppsa - a więc zobowiązanie organu do wydania aktu w określonym terminie. Poza sporem jest bowiem, że Prezydent [...] od kwietnia 2011 r. nie rozpoznał wniosku skarżącego o ustalenie odszkodowania za nieruchomość [...] i nadal pozostaje w zwłoce. Wojewoda [...] postanowieniem z [...] listopada 2014 r. nr [...], uznał zażalenie skarżącego na niezałatwienie sprawy za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi [...] termin na podjęcie rozstrzygnięcia wynoszący trzy miesiące od daty doręczenia postanowienia.
Pismem z dnia 19 grudnia 2014 r. organ wystąpił do Dyrektora Archiwum Państwowego [...] o sporządzenie kserokopii wskazanych dokumentów.
Pismami z dnia 23 grudnia 2014 r. Prezydent [...] zwrócił się do Urzędu [...] Wydziału Infrastruktury dla Dzielnicy [...] o przesłanie dokumentacji dotyczącej realizacji ul. [...] na tej części przedmiotowej nieruchomości hipotecznej, która wchodzi w skład dz. ew. nr [...], oraz zwrócił się do Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] o informację, kiedy rozpoczęto prace związane z realizacją inwestycji na części przedmiotowej nieruchomości hipotecznej położonej w przy [...] przy ul. [...] (dz. ew. nr [...]) oraz kiedy inwestycja została zrealizowana.
Pismem dnia 27 kwietnia 2015 r. organ wystąpił do Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej o informację, kiedy zostały wytyczone linie rozgraniczające ul. [...] wg. obecnego przebiegu, na odcinku obejmującym nieruchomość (dz. ew. nr [...]) oraz o nadesłanie mapy przedstawiającej granice ul. [...] w roku 1958 lub w roku 1959.
Prezydent [...] poinformował pełnomocnika skarżącego, że z uwagi na konieczność zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, nie było możliwości zakończenia sprawy w terminie określonym w postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie Prezydent [...] nie wywiązał się z ustawowych obowiązków, w szczególności pomimo upływu ustawowego terminu określonego art. 35 § 1 Kpa nie zakończył postępowania. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał zasadność skargi oraz zobowiązał Prezydenta do rozpatrzenia wniosku w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd stwierdził, iż zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można bowiem mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu. Sytuacja taka w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że organ dopełnił obowiązku wynikającego z przepisu art. 36 Kpa i dokonywał czynności w celu skompletowania materiału dowodowego sprawy, o czym informował strony postępowania.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 Ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa oraz art. 205 § 2 Ppsa.