Uzasadnienie
D. S. i Z. L. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie niewypłacenia zaliczki od kwoty ustalonej przez Prezydenta W. w decyzji z [...] lutego 2011 r., nr [...].
W odpowiedzi na skargę Prezydent wyjaśnił, że ewentualna wypłata zaliczki, o której mowa w art. 132 ust. 1b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), jest czynnością cywilnoprawną realizowaną przez podmiot właściwy do wypłaty ustalonego w decyzji wywłaszczeniowo-odszkodowawczej odszkodowania. Brak jest podstaw prawnych do wydania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm; dalej: "ppsa") kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty określone w art. 3 § 2 tej ustawy. Katalog ten nie jest wyczerpujący, gdyż do właściwości sądów administracyjnych należą również sprawy, w których ustawy szczególne przewidują taką kontrolę (art. 3 § 3 ppsa) oraz spory o właściwość i spory kompetencyjne (art. 4 ppsa). Określona w art. 3 § 2 pkt 8 ppsa. skarga na bezczynność organów przysługuje wyłącznie w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-3 ppsa), w sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, w indywidualnych sprawach, w których są wydawane pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4 a ppsa) a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi.
Pod pojęciem sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 ppsa, oraz inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów tej ustawy. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach.
W świetle powyższego, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do uznania właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania skargi na bezczynność organu w zakresie niewypłacenia zaliczki z art. 132 ust. 1b ugn. Sądy administracyjne są właściwe bowiem w sprawach skarg na bezczynność wyłącznie w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa., który wymienia decyzje, postanowienia i inne akty władcze wydawane w sprawach administracyjnych. Chodzi zatem o takie rozstrzygnięcia, których przedmiotem jest sprawa administracyjna w znaczeniu co najmniej procesowym, a więc w której, niezależnie od jej materialnoprawnego charakteru, przepisy prawa przewidują możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Przedmiotowa sytuacja nie ma miejsca w sprawie niniejszej. Zaskarżony brak rozstrzygnięcia dotyczy bowiem sprawy, w której wyłączono sądowoadministracyjny tryb zaskarżenia, eliminując zatem również możliwość skutecznego wniesienia skargi na bezczynność na podstawie przepisów ppsa.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ppsa., postanowił jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie uiszczonego wpis sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.