Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 listopada 2010 r. W. B., reprezentowany przez adw. R. N., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w sprawie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 1983 r., nr [...] odmawiającej przyznania prawa użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości [...]"[...]" Nr [...] położonego w W., przy ul. [...] o pow. [...] m². W skardze został zawarty wniosek o zwrot kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wyjaśniło, że wniosek W. B., K. B., M. B., A. H., B. R., W. P., Z. B., Z. B. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 1983 r., nr [...] został rozpoznany decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Naczelnika Urzędu Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 1983 r., nr [...] odmawiającej przyznania prawa użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości [...] "[...]" Nr [...] położonego w W., przy ul. [...] o pow. [...]m².. Do akt sprawy została dołączona wskazana przez organ decyzja.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 35 § 3 Kpa załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.
Z bezczynnością organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), mamy do czynienia wówczas, gdy w terminie określonym w art. 35 Kpa organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną przyczyną w ich podjęciu lub dokonaniu, leżącą po stronie organu. Przy czym bezczynność organu musi istnieć w dniu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny.
Gdy żądanie to zostało uwzględnione przez organ po wniesieniu skargi, to postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o bezczynność staje się bezprzedmiotowe i sąd obowiązany jest wydać postanowienie o umorzeniu postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Z akt sprawy wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpoznało wniosek złożony m.in. przez skarżącego z dnia 2 lipca 2003 r. i w dniu 16 grudnia 2010 r. decyzją nr [...] stwierdziło nieważność decyzji Naczelnika Urzędu Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 1983 r., nr [...] odmawiającej przyznania prawa użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości warszawskiej "[...]" Nr [...] położonego w W., przy ul. [...] o pow. [...] m². W okolicznościach niniejszej sprawy nie można zatem stwierdzić bezczynności w/w organu w rozpoznaniu wniosku W. B. o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 1983 r., nr [...].
Dodatkowo wskazać należy, że rozpatrując skargę na bezczynność organu Sąd nie jest uprawniony do przeprowadzenia kontroli prawidłowości wydanej decyzji, gdyż należy to do odrębnej drogi procesowej.
W ocenie Sądu, w świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wskazanych okoliczności w niniejszej sprawie zachodzą podstawy uzasadniające umorzenie postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
W związku z powyższym w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w punkcie I sentencji.
O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a.