Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 września 2022 r. J. S., W. G. i A. F. (dalej jako: skarżący), reprezentowani przez pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 30 kwietnia 2015 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...], ozn. jako "[...]" nr hip. [...].
Pełnomocnik skarżących w piśmie z dnia 28 listopada 2022 r. wyjaśniła, że skarżący wyczerpali tryb, o którym mowa w art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") albowiem pismem z dnia 12 maja 2016 r. wystąpili do organu z zażaleniem na niezałatwienia sprawy w terminie. Wojewoda Mazowiecki rozpatrzył to zażalenie i postanowieniem z dnia 7 września 2016 r. zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania ww. wniosku w terminie 3 miesięcy od daty doręczenia tego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności wskazać należy na ustalenia faktyczne i prawne sprawy.
Otóż wnioskiem z dnia 30 kwietnia 2015 r. skarżący wystąpili do Prezydenta [...] o przyznanie odszkodowania za ww. nieruchomość.
Organ nie wydawał decyzji, dlatego też skarżący pismem z 12 maja 2016 r. wnieśli zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie.
Po rozpoznaniu ww. zażalenia skarżących, Wojewoda Mazowiecki postanowieniem z dnia 7 września 2016 r. uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył dodatkowy termin załatwienia sprawy.
Następnie pismem z dnia 19 marca 2018 r. skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku z dnia 30 kwietnia 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym postanowieniem z dnia 16 maja 2018 r. sygn. akt I SAB/Wa 162/18 umorzył postępowanie sądowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem skarżący cofnęli skargę.
Organ nadal nie wydawał decyzji.
Z tego względu, pismem z dnia 2 września 2022 r. skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie powołaną na wstępie skargę na bezczynność Prezydenta [...].
Zgodnie z art. 37 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych, ani w terminie ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy ponaglenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma organu wyższego stopnia – do organu prowadzącego postępowanie.
Stosownie do art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
W przypadku skarg na bezczynność organu wyczerpanie środków zaskarżenia następuje przez wniesienie ponaglenia przewidzianego w powołanym wyżej art. 37 K.p.a. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a sąd odrzuca skargę postanowieniem, na posiedzeniu niejawnym, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Wskazać należy, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy za wyczerpanie środka zaskarżenia nie można uznać złożonego w dniu 12 maja 2016 r. zażalenia skarżących na niezałatwienie przez Prezydenta [...] sprawy w terminie, które Wojewoda uznał za uzasadnione w dniu 7 września 2016 r. Należy mieć bowiem na względzie, że po złożeniu ww. zażalenia (obecnie ponaglenie), skarżący wystąpili do sądu administracyjnego ze skargą na bezczynność Prezydenta [...] (sprawa prowadzona pod sygn. akt I SAB/Wa 162/18). W ocenie Sądu, choć w tej sprawie nie doszło do merytorycznej oceny Sądu w zakresie bezczynności organu, gdyż skarżący cofnęli skargę, to jednak prawomocne orzeczenie Sądu umarzające postępowanie, skonsumowało wniesione przez skarżących zażalenie z dnia 12 maja 2016 r.
W ocenie Sądu, skarżąca przed wniesieniem kolejnej skargi na bezczynność organu, winna ponownie wyczerpać tryb przewidziany ww. przepisami tj. skierować ponaglenie w trybie art. 37 § 1 K.p.a. do Wojewody Mazowieckiego.
W konsekwencji należało uznać, że przed wniesieniem powołanej na wstępie skargi skarżący nie złożyli ponaglenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a., co czyni skargę niedopuszczalną. Z tej przyczyny skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.