Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2010r., nr [...], Wojewoda [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania w łącznej wysokości [...] zł, na rzecz dotychczasowych właścicieli za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości położonej w [...], w obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, stanowiącej uprzednio współwłasność wymienionych w decyzji osób oraz zobowiązał Prezydenta Miasta [...] do wypłaty odszkodowania byłym właścicielom w podanych w decyzji wysokościach, w terminie 14 dni od dnia w którym decyzja ta stanie się ostateczna.
Prezydent Miasta [...] pismem z dnia 30 sierpnia 2010r, powołując się na art. 156 ust. 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, złożył Ministra Infrastruktury wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010r. wskazując, iż decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa.
Z kolei wnioskiem z dnia 16 sierpnia 2011r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010r. wystąpił S. B. W dniu 14 sierpnia 2013 r. organ poinformował strony o połączeniu obu wniosków do wspólnego rozpoznania i prowadzenia pod sygnaturą [...].
W związku z niezałatwieniem wniosku w terminie, pismem z dnia 16 stycznia 2014r. S. B. zwrócił się do Ministra Infrastruktury z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014r., nr [...], Minister Infrastruktury i Rozwoju zawiesił postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010r. z uwagi na informacje o śmierci trzech stron postępowania.
Pismem z dnia 10 czerwca 2014r. S. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2010r.
W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując jednocześnie, że od momentu złożenia pierwszego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. upłynęły blisko 4 lata. W okresie tym organ nie podejmował jakichkolwiek działań zmierzających do zakończenia postępowania przez co naruszył art. 6, art. 7 art. 8, art. 12 § 2, art. 35, at. 36 § 1, art. 37 § 2 Kpa. Tymczasem brak rozpoznania sprawy naraża byłych właścicieli wywłaszczonej nieruchomości na poważne konsekwencje finansowe z uwagi na niewypłacenie odszkodowań. Skarżący zakwestionował również zasadność zawieszenia toczącego się postępowania, wnosząc jednocześnie aby Sąd uchylił postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2014r., nr [...].
Swoje stanowisko strona podtrzymała w piśmie z dnia 16 września 2014 r.
Odnosząc się do zarzutów skargi Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie, wskazując iż w chwili obecnej ze względu na wydane rozstrzygnięcie dotyczące przedmiotowej sprawy bezczynność organu nie zachodzi, brak jest też podstaw do podjęcia zawieszonego postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W myśl art. 119 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwana dalej ppsa), sąd rozpoznaje sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli jedna ze stron złoży taki wniosek, a pozostałe strony w terminie 14 dni nie zażądają przeprowadzenia rozprawy – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.
W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie wniesiona skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 149 § 1 ppsa, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej Kpa, organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do art. 35 § 3 Kpa, załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności.
Instytucja skargi na bezczynność organu, ma na celu zatem doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Kontrola Sądu zmierza zaś do ustalenia, czy istotnie organ administracji publicznej jest bezczynny w prowadzeniu postępowania i bezpodstawnie nie kończy go wydaniem aktu administracyjnego.
W sprawie niniejszej jest bezsporne, że Minister Infrastruktury i Rozwoju w dniu [...] lutego 2014 r. wydał postanowienie nr [...], którym zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] orzekającej o ustaleniu odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości położonej w [...], w obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha.
Jednocześnie ww postanowieniem Minister Infrastruktury i Rozwoju zobowiązał strony postępowania do wystąpienia do sądu powszechnego z wnioskiem o stwierdzenie nabycia spadku po W. B., J. R. oraz J. L., ewentualnie uzyskania notarialnych aktów poświadczenia dziedziczenia po zmarłych.
Skarga S. B. z dnia 10 czerwca 2014 r. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. wniesiona została zatem po wydaniu przez organ aktu administracyjnego zawieszającego postępowanie. Skarga była więc niezasadna w momencie jej wniesienia. Stan bezczynności, nie istniał bowiem w momencie wniesienia do sądu administracyjnego skargi w niniejszej sprawie.
Zgodnie z art. 102 Kpa w czasie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej może podejmować czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego. Zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie.
Podkreślenia wymaga przy tym, że do chwili orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w niniejszej sprawie, postanowienie Minister Infrastruktury i Rozwoju w dniu [...] lutego 2014 r. o zawieszeniu postępowania pozostawało w obrocie prawnym. Skarga była niezasadna w momencie jej wniesienia i pozostała niezasadna na dzień orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
W takim przypadku, Sąd nie ma podstaw do zobowiązania organu do wydania decyzji administracyjnej, jak żądała tego strona skarżąca.
Jednocześnie wskazać należy, że prawidłowość postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego nie podlega kontroli Sądu w niniejszej sprawie. Nie może być zatem w tym postępowaniu poddana ocenie i kontroli Sądu zasadność zawieszenia postępowania administracyjnego. Postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju w dniu [...] lutego 2014 r., może być przedmiotem kontroli Sądu w odrębnym postępowaniu.
Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.