Uzasadnienie
A. W., A. K., A. A., A. D., P. K., P. K., T. N., M. J. i P. B. (dalej: skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] ozn hip. "[...] Nr [...] i [...]" rej. hip. [...].
Pismem z dnia 19 czerwca 2017 r. pełnomocnik skarżących został wezwany do wskazania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi w zakresie skargi M. J. i P. B., czy przed wniesieniem skargi do sądu wobec ww. skarżących został wyczerpany tryb z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej jako "ppsa", a jeśli tak o nadesłanie zażalenia wniesionego w ich imieniu.
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżących wskazał, że do Wojewody nie zostało wniesione zażalenie w imieniu M. J. i P. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 52 § 1 ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 przywołanej ustawy, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność organu wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa, przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej "kpa"). Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 kpa. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący M. J. i P. B. nie wnieśli takiego zażalenia przed wniesieniem skargi do Sądu, co potwierdził pełnomocnik skarżących w odpowiedzi na wezwanie Sądu.
W tej sytuacji uznać należało, że skarżący M. J. i P. B. nie wyczerpali trybu przewidzianego we wskazanym wcześniej art. 37 kpa.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, Sąd orzekł jak w postanowieniu.