Uzasadnienie
W. K. złożyła skargę na bezczynność Prezydenta [...], która do organu wpłynęła [...] lutego 2015 r. W skardze wskazała, że bezczynność organu dotyczy wniosku o ustalenie i przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], stanowiącej obecnie działkę nr [...]. Skarżąca wniosła o zobowiązanie Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku o odszkodowanie w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa przy wykonywaniu władzy publicznej i zasądzenie kosztów postępowania
W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie. Podał, że pismem z [...] maja 2015 r. pełnomocnik strony został poinformowany o aktualnym stanie sprawy i przewidywanym terminie zakończenia postępowania.
Na rozprawie w dniu 3 września 2015 r. pełnomocnik Prezydenta [...] oświadczył, że zostało już zlecone sporządzenie operatu szacunkowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie jej wnioski są uzasadnione.
Z akt sprawy wynika, że wniesienie skargi na bezczynność poprzedziło złożenie przez skarżącą do Wojewody [...] zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Wojewoda [...] postanowieniem z [...] listopada 2014 r. uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył dodatkowy termin do załatwienia sprawy wynoszący dwa miesiące. Tym samym został spełniony wymóg skuteczności złożenia skargi na bezczynność organu.
Oceniając merytorycznie zasadność skargi należy podkreślić, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustanowionego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został wydany, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Okoliczności, jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działanie w toku rozpoznania sprawy (jak też zaniechanie) oraz stopień przekroczenia terminów mają natomiast znaczenie przy ocenie przez Sąd, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a., czy też nie.
W rozpoznawanej sprawie wniosek o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], stanowiącej obecnie działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] wpłynął do organu [...] maja 2014 r. Organ zwrócił się o informacje do P., które otrzymał [...] lutego 2015 r. Do dnia orzekania organ nie rozpoznał sprawy wbrew obowiązkom wynikającym z art. 35 kpa. Zaistniały więc przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta [...]. Stanu tego nie wyłącza wystosowanie przez organ w dniu [...] maja 2015 r. do strony pisma, w którym wyznaczono nowy termin załatwienia sprawy do [...] lipca 2015 r. Zawiadomienie to nie spełnia wymogów określonych w art. 36 kpa., gdyż zostało wystosowane po upływie terminu do zakończenia postępowania, o którym mowa w art. 35 § 3 kpa. i w reakcji na wniesienie skargi na bezczynność.
Wobec tego Sąd uznał, że żądanie skargi zobowiązania organu do rozpoznania sprawy jest uzasadnione. Jednakże, mając na względzie czynności jakie muszą być w sprawie wykonane przez organ, do czego jest zobowiązany przepisami procedury administracyjnej, jak też realną możliwość załatwienia sprawy przez organ w wyznaczonym terminie, należało wyznaczyć organowi termin trzech miesięcy do załatwienia sprawy.
Mając zaś na uwadze czas trwania tego postępowania od daty jego wszczęcia, co miało miejsce [...] maja 2014 r., przeprowadzenie czynności, fakt zlecenia rzeczoznawcy majątkowemu sporządzenia operatu szacunkowego, specyfikę sprawy oraz, znaną Sądowi z urzędu, bardzo dużą liczbę spraw tego rodzaju, jaka wpłynęła do organu Sąd uznał, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 149 § 1 oraz art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.