Uzasadnienie
W.H., G.B., W.M., M.P. i A.P., reprezentowani przez adw. R.N., pismem z dnia 27 listopada 2013 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość. Z uwagi na zgon skarżącego W.M., skargę powyższą pismem z dnia 28 stycznia 2014 r., uzupełnionym pismem z dnia 17 marca 2014 r., poparli następcy prawni zmarłego – P.M., W.M. i J.M.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W piśmie z dnia 10 lutego 2014 r. adw. R.N., w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 29 stycznia 2014 r., wyjaśnił że A.P. i M.P. ustanowili go swoim pełnomocnikiem dopiero w dniu 20 maja 2013 r., wobec czego w ich imieniu nie składano zażalenia na bezczynność Prezydenta W. Pełnomocnik skarżących wskazał również, że nie posiada informacji, aby ww. osoby z zażaleniem takim występowały do Wojewody [...] osobiście.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). W przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia jednego z tych środków, wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym.
Przepis art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267), powoływanej dalej jako "k.p.a.", stanowi z kolei, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy M.P. i A.P., przed wniesieniem skargi do Sądu, nie wystąpili skutecznie – w trybie art. 37 § 1 k.p.a. – do organu wyższego stopnia z zażaleniem na niezałatwienie przez Prezydenta W. sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. Zażalenie takie zostało wprawdzie złożone przez adw. R.N. do Wojewody [...], jednak tylko w imieniu W.H., G.B. i W.M. Powyższe nie może zostać zatem uznane za wyczerpanie trybu do wniesienia skargi przez A.P. i M.P., bowiem wniesienie zażalenia na niezałatwienie przez organ sprawy w terminie przysługuje każdej ze stron postępowania z osobna.
Należy bowiem podkreślić, że aby skutecznie wnieść skargę na bezczynność, skarżący powinni byli wystąpić z zażaleniem w trybie art. 37 k.p.a. do organu wyższego stopnia wskazując jednoznacznie, jakiego działania domagają się od organu pozostającego – według skarżących – w bezczynności. Skoro skarżący tego nie uczynili, to tym samym nie wyczerpali środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.