Uzasadnienie
M. L.-O. wnioskiem z dnia 27 maja 2013 r. zwróciła się do Prezydenta [...], na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. z 2014 r. Dz. U. poz. 518, ze zm.), o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. B. 13, dla której prowadzona jest księga hipoteczna "Nieruchomość W. N hipoteczny [...]". Uzasadniając wniosek wnioskodawczyni wskazała, że przedmiotowa nieruchomość była przed wejściem w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy własnością Ł. L. oraz M. L. Na dowód swojego następstwa prawnego po matce Ł. L. przedstawiła odpis postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po niej.
W dniu 26 sierpnia 2013 r. wnioskodawczyni złożyła do Wojewody [...] zażalenie na bezczynność Prezydenta [...] i niezałatwienie przez organ sprawy w terminie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Po jego rozpatrzeniu postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...]/2014 Wojewoda [...] uwzględnił wniesione zażalenie i wyznaczył Prezydentowi [...] dodatkowy termin do załatwienia sprawy (do trzech miesięcy od dnia otrzymania postanowienia). Z analizy akt sprawy wynika, że pismem z dnia 7 maja 2015 r. organ I instancji poinformował wnioskodawczynię, że ze względu na analizę zgromadzonej dokumentacji nie jest możliwe rozpoznanie sprawy z zachowaniem dodatkowego terminu wskazanego przez Wojewodę [...], a jako przewidywany termin zakończenia postępowania został wskazany dzień 30 sierpnia 2015 r.
Pismem z dnia 10 września 2014 r. M L. – O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w prowadzeniu postępowania dotyczącego rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2013 r. w sprawie przyznania odszkodowania za nieruchomość [...]. Skarżąca zarzuciła organowi I instancji rażące naruszenie prawa poprzez znaczne przekroczenie ustawowych terminów rozpatrywania sprawy wyznaczonych przepisami art. 35 kpa.
W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie, wskazując, że strona została poinformowana, że ze względu na analizę zgromadzonej dokumentacji nie jest możliwe rozpoznanie sprawy z zachowaniem dodatkowego terminu wyznaczonego przez Wojewodę [...], a jako przewidywany termin zakończenia postępowania został wskazany dzień 30 sierpnia 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji bądź dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Z analizy akt sprawy wynika, że skarga została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o których mowa w art. 37 § 1 kpa. Skarżąca przed wniesieniem skargi na bezczynność Prezydenta [...] złożyła bowiem zażalenie do Wojewody [...], który postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. uznał je za uzasadnione.
Zgodnie z art. 35 § 1 i 3 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Zwrócić również należy uwagę, że zgodnie z art. 12 § 1 kpa organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, jak również zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 kpa.
Bezczynność organu administracji publicznej ma zatem miejsce nie tylko wówczas, gdy w ustawowym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku nie zakończył postępowania wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że niewątpliwie zaistniała w niej opisana powyżej sytuacja bezczynności. Skarżąca w dniu [...] maja 2013 r. zwróciła się do Prezydenta [...], na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. z 2014 r. Dz. U. poz. 518, ze zm.), o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. B.
13. W dniu 26 sierpnia 2013 r., po upływie ok. 3 miesięcy, skarżąca złożyła do Wojewody [...] zażalenie na niezałatwienie przedmiotowej sprawy w terminie przez Prezydenta [...]. Wojewoda [...] uwzględnił złożone przez skarżącą zażalenie i nakazał Prezydentowi [...] zakończenie postępowania w terminie do 3 miesięcy. Z akt sprawy wynika, że termin ten nie został dochowany, a sprawa do dnia rozpoznania skargi nie została zakończona. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ I instancji dopuścił się zarzucanej bezczynności, co skutkuje koniecznością zobowiązania go przez Sąd do rozpoznania wniosku skarżących w zakreślonym terminie.
Jednocześnie biorąc pod uwagę datę złożenia wniosku wszczynającego postępowanie (maj 2013 r.), a także charakter niniejszej sprawy oraz znaną Sądowi z urzędu ilość spraw z zakresu odszkodowań za tzw. nieruchomości dekretowe, Sąd doszedł do przekonania, że zaistniała w sprawie bezczynność obecnie nie ma jeszcze charakteru rażącego naruszenia prawa. W tej sytuacji Sąd uznał, że termin trzech miesięcy jest okresem wystarczającym, aby zakończyć prowadzone postępowanie administracyjne i rozpoznać wniosek skarżącej w przedmiocie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość [...]
Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 149 § 1 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.