Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nabycia przez Gminę K. (jako miasto na prawach powiatu), z mocy prawa z dniem [...] stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości położonej w K. ozn. jako działka nr [...] o pow. 0,0310 ha, obr. [...] jedn. ewid. [...], objętej księgą wieczystą [...], w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiącej własność K.K., zajętej w części pod drogę powiatową – ulicę [...] w K..
W dniu 30 marca 2016 r. (data prezentaty) odwołanie od powyższej decyzji do Ministra Infrastruktury i Budownictwa wniósł Prezydent Miasta K..
K.K. pismem z dnia 6 lutego 2017 r. - w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej: "k.p.a.") złożyła do Ministra Infrastruktury i Budownictwa wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez niezwłoczne podjęcie czynności i rozpoznanie odwołania.
Następnie pismem z dnia 13 kwietnia 2017 r. K.K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r.
W skardze wniosła o:
- 1) zobowiązanie Ministra Infrastruktury i Budownictwa do wydania decyzji;
- 2) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
- 3) przyznanie od organu na jej rzecz sumy pieniężnej;
- 4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie - podnosząc, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...]. Dodał, iż obecnie - ze względu na wydanie decyzji dotyczącej przedmiotowej sprawy – nie zachodzi bezczynność organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) - powoływana dalej jako "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli jej przedmiotem jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Na tej podstawie możliwe było zatem rozpoznanie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym.
Skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Skarżąca bowiem, przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa, złożyła do organu - w trybie art. 37§ 1 k.p.a. - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W orzecznictwie podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 k.p.a.
Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). W myśl art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).
Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 149 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
W niniejszej sprawie w dniu [...] kwietnia 2017 r. została wydana przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa decyzja rozpoznająca odwołanie Prezydenta Miasta K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...].
Wydanie przez organ powyższego orzeczenia wyłącza możliwość uwzględnienia przez Sąd skargi na bezczynność postępowania nawet wówczas, gdy decyzja ta podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania - jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Zatem skoro decyzja organu została wydana po wpłynięciu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ale przed rozpoznaniem skargi przez Sąd, uznać należy, że organ załatwił sprawę, zaś postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu stało się bezprzedmiotowe i należy je umorzyć.
Sąd rozpoznając niniejszą skargę uznał, iż zaistniała w sprawie bezczynność organu administracji miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa - bowiem Minister Infrastruktury i Budownictwa od momentu wpływu odwołania od decyzji Wojewody [...] ([...] marca 2016 r.) nie podejmował w sprawie żadnych działań, a decyzja załatwiająca przedmiotowe odwołanie została wydana dopiero ponad rok od jego wpływu.
Sąd nie dostrzega również obecnie potrzeby wymierzania organowi dodatkowej sankcji w postaci zasądzenia na rzecz skarżących sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Wyjaśnić należy, że suma pieniężna przyznawana na rzecz strony skarżącej ma charakter prewencyjny i kompensacyjny. Z treści omawianego przepisu wyraźnie wynika, że ustawodawca sądowi pozostawił ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zadośćuczynienia skarżącym za oczekiwanie na rozpoznanie ich sprawy. Powinien być zatem stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu, to jest wówczas, gdy brak jest obiektywnie weryfikowalnych okoliczności, które ten stan rzeczy mogłyby tłumaczyć, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez nałożenia tej sankcji organ sprawy nadal nie załatwi. Taka zaś sytuacja w rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, nie zachodzi z uwagi na wydanie decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r. przez Ministra. Z tego względu formułowane żądanie skargi nie zostało uwzględnione, a co za tym idzie skarga w tej części podlegała oddaleniu.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 120 w zw. z art. 119 pkt 4, art. 149 § 1, §1a i §2, art. 151, art. 161 § 1 pkt 3 oraz art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.