Uzasadnienie
Pismem z [...] kwietnia 2015 r. (data wpływu do organu [...] kwietnia 2015 r.) P. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2015 r. (data wpływu do organu [...] marca 2015 r.) o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2014 r., nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], żądając nałożenia na organ grzywny za nieprzestrzeganie terminów oraz zarzucając notoryczne naruszanie art. 35 i 36 k.p.a.
Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym.
Decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania P. S. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Następnie w dniu [...] marca 2015 r. (data wpływu do organu [...] marca 2015 r.) P. S. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Kolegium z dnia [...] września 2014 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W następstwie tego wniosku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji.
Pismem z [...] kwietnia 2015 r., (data wpływu do organu [...] kwietnia 2015 r.) skarżący wezwał Kolegium do zaprzestania naruszeń prawa przy rozpoznawaniu wniosku z dnia [...] marca 2015 r., a już [...] kwietnia (data wpływu do organu [...] kwietnia 2015 r.) wniósł wskazaną na wstępie skargę, w której zastrzegł, że podtrzymuje ją także w sytuacji wydania przez organ orzeczenia w sprawie.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej jako "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Jej podstawowym celem jest ochrona jednostki przed nieuzasadniona zwłoką organu w załatwieniu sprawy administracyjnej i doprowadzenie do wydania przez organ w tejże sprawie stosownego aktu. Zgodnie bowiem z art. 149 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach wymienionych w komentowanym przepisie polega na zobowiązaniu organu administracji publicznej do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W takiej sytuacji jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przytoczony przepis określa wyczerpująco treść orzeczenia uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W konsekwencji, w sytuacji wniesienia skargi już po wydaniu przez organ aktu administracyjnego kończącego merytorycznie sprawę, w której rzekomo miał pozostawać on w zwłoce, nie jest możliwe jej uwzględnienie.
Wprawdzie w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Pp.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r., II OSK 1360/12, ONSAiWSA 2013/1/7), jednakże nie ma on istotnego znaczenia w niniejszej sprawie. Powyższy pogląd - którego trafności skład orzekający nie kwestionuje - nie może być bowiem przenoszony na sytuacje diametralnie odmienne, jakimi są sytuacje wniesienia skargi na bezczynność organu już po wydaniu aktu administracyjnego, kończącego merytorycznie postępowanie.
Wyłącznym celem wniesienia w tym przedmiocie skargi, nie może być wszak jedynie uzyskanie prejudykatu w postaci stwierdzenia bezczynności w zakończonym przed wniesieniem skargi postępowaniu, w celu dochodzenia ewentualnych roszczeń odszkodowawczych. Warto przy tym zwrócić uwagę, że podobne uregulowanie zawiera ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. 2004 nr 179 poz. 1843 ze zm.), która w art. 5 ust. 1 przewiduje możliwość wniesienia skargi o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania, jedynie w toku postępowania.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy godzi się zauważyć, że w sprawie w której skarżący zarzuca Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] bezczynność, tj. w sprawie rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] marca 2015 r. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, organ ów już przed datą wystosowania do niego przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa ([...] kwietnia 2015 r.) przerwał stan zwłoki i podjął merytoryczne rozstrzygnięcie (vide postanowienie Kolegium z [...] marca 2015 r. nr [...]). Uczynił więc to bezspornie jeszcze przed wniesieniem skargi. Z chwilą podjęcia tegoż postanowienia przestała zatem istnieć prawna możliwość zobowiązania organu do wydania aktu, a w konsekwencji skarga na bezczynność Kolegium wniesiona po tym dniu nie mogła być uwzględniona.
Niezależnie do powyższego, skarga P. S. nie mogła być uwzględniona także z przyczyn merytorycznych. Z zestawienia daty wpływu wniosku skarżącego do Kolegium ([...] marca 2015 r.) i daty jego rozpoznania przez Kolegium ([...] marca 2015 r.) wynika wprost, że postępowanie prowadzone było krócej niż przewiduje to art. 35 § 3 k.p.a., który nakłada na organ obowiązek załatwienia sprawy nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W związku z powyższym, w ocenie Sądu – nie można zarzucić organowi bezczynności, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 powołanej ustawy, który to przepis dopuszcza stosowanie ww. trybu z urzędu do spraw wywołanych skargą na bezczynność lub przewlekłe poprowadzenie postępowania.