Uzasadnienie
Pismem z 8 września 2021 r. (data wpływu do organu 9 września 2021 r.) K. L., M. T., K. W. oraz A. S. (dalej jako skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] (dalej jako organ) w sprawie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z [...] września 1975 r. sygn. [...]. Wnieśli jednocześnie o: zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 1 miesiąca, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącymi naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny, rozpoznanie skargi w postępowaniu uproszczonym; zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Z uzasadnienia złożonej skargi wynika, że postępowanie w przedmiotowej sprawie, dotyczące nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], toczy nieprzerwanie już od 2013 r. Mimo zgromadzenia wystarczającego materiału dowodowego, decyzja do dnia dzisiejszego nie została wydana, a od 17 sierpnia 2015 r. organ nie podjął żadnej czynności w sprawie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podając, że w sprawie została wydana w dniu [...] września 2021 r. decyzja administracyjna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w każdym postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Wywiedzioną w niniejszej sprawie skargę należało odrzucić ponieważ postępowanie przed Wojewoda [...], którego bezczynność została zaskarżona, zakończyło się przed wniesieniem skargi. W niniejszej sprawie skarżący w dniu 9 września 2021 r. wnieśli skargę na bezczynność Wojewody [...] w sprawie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z [...] września 1975 r. sygn. [...]. Tymczasem – jak wynika z akt administracyjnych – decyzją z [...] września 2021 r. nr [...] organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Dzielnicy [...] Wydział Architektury Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej z dnia [...] września 1975r. znak [...].
W uchwale składu siedmiu sędziów z 22 czerwca 2020 r. sygn. II OPS 5/19 (publik. CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania poprzez wydanie ostatecznej decyzji stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podejmowanego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Podkreślił także, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, natomiast tylko celem wtórnym jest uzyskanie prejudykatu w celu odszkodowawczym, a zatem za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne są związane uchwałami Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Podzielając w pełni pogląd wyrażony w ww. uchwale należy stwierdzić, że skoro skarżący wnieśli do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Wojewody [...] już po wydaniu przez ten organ decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z [...] września 1975 r. sygn. [...], czyli po ustaniu bezczynności w tym przedmiocie, to wywiedziona w tym zakresie skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Zdaniem sądu złożenie skargi na bezczynność organu należy uznać za niedopuszczalne również w sytuacji, gdy decyzja wprawdzie została wydana, ale nie została ona doręczona stronie skarżącej. Stan obiektywnej bezczynności organu w przedmiocie rozpatrzenia sprawy ustaje już w chwili wydania decyzji, sprawa zostaje bowiem załatwiona. Termin, w jakim nastąpi doręczenie stronie tego rozstrzygnięcia, jak również okoliczność, czy do takiego doręczenia faktycznie doszło pozostaje natomiast obojętny dla oceny dopuszczalności skargi na bezczynność organu, który już w chwili wydania decyzji nie pozostaje w bezczynności opisanej w art. 37 § 1 k.p.a.
Reasumując, skarga podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. Zwrot wpisu nastąpił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.