Uzasadnienie
W dniu 11 stycznia 2005 r. W. W. wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w osobie referendarza sądowego postanowieniem z dnia 14 maja 2005 r. przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od opłat kancelaryjnych i wydatków oraz od części wpisu sądowego w wysokości 50 zł oraz ustanowił adwokata z urzędu, a w pozostałym zakresie odmówił przyznania prawa pomocy. Następnie zarządzeniem z dnia 22 czerwca 2005 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 50 zł pod rygorem odrzucenia skargi.
Na zarządzenie z dnia 22 czerwca skarżący wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 2 września 2005 r., sygn. akt I OZ 852/05 oddalił zażalenie skarżącego. Sąd II instancji stwierdził, iż skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa do złożenia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 14 maja 2005 r., stąd z dniem 7 czerwca 2005 r. orzeczenie to stało się prawomocne i nie może być zmienione w trybie zażalenia na zarządzenie do uiszczenia wpisu.
W dniu 23 września 2005 r. Przewodniczący Wydziału ponownie wezwał zarządzeniem skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego. Na powyższe zarządzenie skarżący ponownie wniósł zażalenie do Naczelnego Sadu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 9 lutego 2006 r. oddalił powyższe zażalenie, uzasadniając, iż postanowienie o częściowym przyznaniu prawa pomocy jest prawomocne i skarżący ma obowiązek uiszczenia wpisu w kwocie 50 zł.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 kwietnia 2006 r. skarżący został wezwany po raz trzeci do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 50 zł. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w dniu 29 kwietnia 2006 r. ponownie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 31 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w osobie referendarza sądowego odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.
Następnie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 czerwca 2006 r. skarżący został po raz czwarty wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 50 zł. Na powyższe zarządzenie skarżący w dniu 3 lipca 2006 r. wniósł zażalenie, jednocześnie wniósł sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego odmawiającego przyznania mu prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 13 września 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 31 maja 2006 r. o odmowie przyznania prawa pomocy z uwagi na fakt, iż został on wniesiony po terminie. Na powyższe postanowienie skarżący również wniósł w dniu 23 września 2006 r. zażalenie. W Tym samym piśmie skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 10 listopada 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na zarządzenie Przewodniczącego z dnia 20 czerwca 2006 r. wzywające do uiszczenia wpisu. Sąd ten wskazał, iż skarżący wnosząc zażalenie na kolejne zarządzenie wzywające go do uiszczenia wpisu nie powołał się na jakiekolwiek nowe okoliczności, które mogłyby stanowić przesłankę zmiany wcześniejszych zarządzeń. Tego samego dnia Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2006 r. odrzucające sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 31 maja 2006 r.
Z uwagi na wcześniejsze złożenie przez skarżącego, tj. w dniu 23 września 2006 r. kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, postanowieniem z dnia 5 stycznia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w osobie referendarza sądowego odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy z uwagi na niezaistnienie przesłanek uzasadniających uwzględnienie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Na powyższe postanowienie skarżący nie wniósł zażalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stały lub stosunkowy. Pismem takim jest między innymi skarga (art. 230 § 2 p.p.s.a.).
W myśl zaś art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd.
Z opisanego wcześniej stanu sprawy wynika, że kwestia przyznania prawa pomocy została prawomocnie rozstrzygnięta postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2006 r.
Z dniem 21 listopada 2006 r., tj. z dniem doręczenia postanowienia NSA z dnia 10 listopada 2006 r. (I OZ 1490/06) oddalającego zażalenie skarżącego na zarządzenie z dnia 20 czerwca 2006 r. wzywające do uiszczenia wpisu, rozpoczął bieg wyznaczony w nim termin do uiszczenia wpisu. Ponowne złożenie wniosku w dniu 23 września 2006 r., a więc już po uprawomocnieniu się z dniem 14 czerwca 2006 r. postanowienia z dnia 31 maja 2006 r. oddalającego wniosek o przyznanie prawa pomocy, nie ma wpływu na skutki wynikające z uzyskania prawomocności tego rozstrzygnięcia i nie ma wpływu na bieg określonego w zarządzeniu z dnia 20 czerwca 2006 r. terminu. Tylko wydanie i uprawomocnienie się postanowienia o odmiennej treści w tym przedmiocie powodowałoby utratę mocy uprzednio wydanego postanowienia.
Po upływie wyznaczonego terminu do uiszczenia wpisu od skargi podlega ona zatem odrzuceniu. Takiej konsekwencji nieuiszczenia wpisu od skargi nie niweczą dalsze czynności skarżącego w postaci kolejnych wniosków o zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu (por. post. SN z 23 lutego 1999 r., sygn. akt ICKN 1064/97, LEX 36469).
Mając powyższe na uwadze, wobec nieuiszczenia przez skarżącego w wyznaczonym terminie wymaganego wpisu, sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.