Uzasadnienie
W skardze złożonej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 149 ppsa M.P. (dalej jako skarżący) wniósł o:
- 1. zakreślenie Ministrowi Inwestycji i Rozwoju (dalej jako organ) miesięcznego terminu na rozpoznanie wniosku o złożonego w trybie art. 156 kpa dot. decyzji Wojewody [...] z dnia 14 kwietnia 1994 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia przez Przedsiębiorstwo Państwowej Komunikacji Samochodowej w [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa położonego w [...] przy ul. [...]oznaczonego jako dz. [...], [...], [...], [...] i [...]z obrębu [...] w części obejmującej daw. nieruchomość posiadającą ozn. hip. "[...]" dz. 2 rej hip. [...];
- 2. stwierdzenie, iż przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
przyznanie od organu sumy pieniężnej w maksymalnej wysokości;
- 4. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że nieruchomość [...] ozn. hip. "[...]" dz. 2 rej hip. [...] została objęta przepisami dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. [...] (Dz. U. 50, poz. 279, dalej jako dekret), a więc, że jej grunt przeszedł na własność m. [...] z dniem 21 grudnia 1945 r. Wniosek dekretowy został rozpoznany negatywnie decyzją Prezydenta m. [...] nr [...] z 22 lipca 2004 r.
Decyzją z 14 kwietnia 1994 r. nr [...] Wojewoda [...] stwierdził nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Przedsiębiorstwo Państwowej Komunikacji Samochodowej w [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa położonego w [...] przy ul. [...] oznaczonego jako dz. [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...]. Decyzja ta w części obejmowała obszar nieruchomości oznaczonej jako. "[...]" dz. 2 rej hip. [...].
Wnioskiem z 20 sierpnia 2018 r. M. P., skarżący w sprawie niniejszej, wystąpił do Ministra Inwestycji i Rozwoju z wnioskiem o stwierdzenie nieważności w/w decyzji z dnia 14 kwietnia 1994 r. wskazując jednocześnie, iż w jego ocenie rzeczona decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne, dlatego też wniesiono o stwierdzenie wydania tejże z naruszeniem prawa. Jak wskazano w skardze, od czasu złożenia w/w wniosku upłynął okres przeszło 4,5 roku, pomimo to organ nie wydał decyzji w sprawie, a w toku jej prowadzenia nie kierował pism w trybie art. 36 kpa wyjaśniających przyczynę zwłoki.
W odpowiedzi na skargę organ podał, że pismem z 10 czerwca 2019 r., znak: [...] wystąpił do Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w [...] wypożyczenie akt postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia 14 kwietnia 1994 r., następnie, pismem z dnia 22 kwietnia 2021 r. znak: [...] zwrócił się do Urzędu Miasta [...] Biura Spraw Dekretowych o wypożyczenie akt administracyjnych sprawy prowadzonej z wniosku M. G. oraz adw. R. M., działających jako kuratorzy nieobecnego M. G. z dnia 3 listopada 1948 r. o przyznanie własności czasowej, w części w jakiej dotyczy nieruchomości położonej w [...], oznaczonej hip. jako "[...]" działka nr [...] rej. hip. [...]. Minister poinformował, że pismem z dnia 28 maja 2021 r. znak: [...] Urząd Miasta [...] Biuro Spraw Dekretowych poinformował organ, że akta administracyjne dotyczące nieruchomości [...] położonej w [...] przy ul. [...] ozn. hip. [...]" działka nr [...] rej. hip. [...] zostały wysłane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie przy piśmie z dnia 10 października 2019 r. do sprawy prowadzonej pod znakiem: KOC/5060/Go/18 i do chwili obecnej tj. do dnia 28 maja 2021 r. nie zostały zwrócone; oraz, że wypożyczy akta przedmiotowego postępowania, gdy tylko zostaną one zwrócone.
Po ponagleniu wystosowanym przez skarżącego pismem z dnia 16 grudnia 2022 r., pismem z dnia 2 stycznia 2023 r. znak: [...] minister ponownie zwrócił się do Urzędu Miasta [...] Biura Spraw Dekretowych o wypożyczenie akt administracyjnych sprawy prowadzonej z wniosku M. G. oraz adw. R. M. a pismem z dnia 12 stycznia 2023 r. znak: [...] organ zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie o udzielenie informacji, czy postępowanie prowadzone w Samorządowym Kolegium Odwoławczym pod znakiem KOC/5060/Go/18, dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta m. [...] nr [...] z dnia 22 lipca 2004 r. odmawiającej ustanowienia użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości zostało prawomocnie zakończone. Przy piśmie z 19 stycznia 2023 r. znak: KOC/5060/Go/18 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wypożyczyło akta przedmiotowego postępowania oraz poinformowało organ, iż postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta m. [...] nr [...] z dnia 22 lipca 2004 r. znak [...] nie zostało zakończone. W tym stanie rzeczy postanowieniem z dnia 14 lutego 2023 r., znak: [...] Minister Rozwoju i Technologii zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie.
Sąd zważył co następuje
Skarga jest częściowo uzasadniona.
Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej jako "ppsa"), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a ppsa, sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Instytucja skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, kontrola Sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w przewlekłości w rozpoznaniu wniosku.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w niniejszej sprawie minister nie wywiązał się z ustawowych obowiązków wynikających z art. 35 kpa. Z uwagi na zawieszenie spornego postępowania nadzorczego Sąd umorzył postępowanie w przedmiocie wniosku o zobowiązanie organu do rozpoznania sprawy w terminie jednego miesiąca. Tym niemniej Sąd oceniał etap postępowania i czynności podjęte przez ministra od czasu złożenia wniosku nadzorczego nad decyzją wojewody z 1994r. do czasu zawieszenia postępowania w kontrolowanej sprawie. Uwzględniając upływ terminów kodeksowych (art. 35 kpa) Sąd uznał, że postępowanie było prowadzone przewlekle
W ocenie Sądu, postępowanie organu pozostaje w sprzeczności z zasadą szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 kpa, podważa także wyrażoną w art. 8 kpa zasadę prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. Jakkolwiek z akt administracyjnych sprawy wynika, że od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z 1994r. organ podejmował działania mające na celu skompletowanie dokumentacji w sprawie, jednak w ocenie Sądu ich częstotliwość wskazuje na jego znaczną opieszałość, a efekt osiągnięty po zapoznaniu się z dotyczącymi decyzji dekretowej aktami nadesłanymi przez SKO, skutkujący zawieszeniem postępowania w sprawie niniejszej, mógł nastąpić kilka lat wcześniej.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie 149 § 1 pkt 3 i § 1a ppsa stwierdził, że minister dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku, która to bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 wyroku), na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji (pkt 1 wyroku), pomimo to, na podstawie 149 § 2 ppsa za czas zwłoki do daty zawieszenia postępowania - Sąd wymierzył organowi grzywnę w wysokości 2000 zł (pkt. 3 wyroku), na podstawie art. 151 ppsa Sąd oddalił skargę w pozostałej części (pkt 4 wyroku) oraz na podstawie art. 200 ppsa w zw. z art. 202 § 2 ppsa w zw. z art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1c w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265) orzekł o kosztach sądowych (pkt 5 wyroku). Na koszty sądowe składa się wpis w kwocie 100 złotych oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 złotych.
Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ppsa który to przepis dopuszcza stosowanie ww. trybu z urzędu do spraw wywołanych skargą na bezczynność lub przewlekłe poprowadzenie postępowania.