Uzasadnienie
Dnia 7 września 2011 r. J. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłość postępowania Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 17 czerwca 2008 r. o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez W. P. i P. P. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w miejscowości [...] powiat [..].
Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. organ złożył do tutejszego Sądu wniosek o umorzenie postępowania wskazując, że przedmiotową sprawę rozpoznał decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Do pisma załączona została kopia tej decyzji.
Na rozprawie w dniu 24 lutego 2012 r. pełnomocnik organu M. K. podtrzymała złożony uprzednio wniosek o umorzenie postępowania, okazując jednocześnie zwrotne poświadczenie odbioru opisanej decyzji, którą skarżąca otrzymała w dniu 1 lutego 2012 r. Równocześnie oświadczyła, że cofa wniosek o zwrot kosztów postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przede wszystkim wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłość postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego artykułu (kończących postępowanie odpowiednim orzeczeniem administracyjnym). O dopuszczalności skargi na przewlekłość postępowania decyduje, zgodnie z art. 52 § 1 wskazanej ustawy, uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. W przypadku bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania takim środkiem jest zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie lub przewlekłe prowadzenie postępowania do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 § 1 kpa). Złożenie zażalenia jest jedynie warunkiem formalnym rozpoznania skargi, w związku z czym Sąd rozpoznaje ją bez względu na wynik postępowania zażaleniowego.
Na wstępie należy podnieść, że temu obowiązkowi, w ocenie Sądu orzekającego, skarżąca zadośćuczyniła kierując do Ministra Skarbu Państwa zażalenie z dnia 21 czerwca 2011 r. na przewlekłe postępowanie Wojewody, skutkiem czego prowadzone w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjnego nie zostało zakończone w terminach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu orzekającego sam sposób zatytułowania przez skarżącą zażalenia nie ma w tej sprawie takiej doniosłości prawnej, jaką przypisuje mu w odpowiedzi na skargę organ. Przy zasadzie znacznego odformalizowania postępowania administracyjnego ważna jest przede wszystkim wola skarżącej wyrażona w złożonym zażaleniu a nie jego tytuł. Co do zamiaru i woli skarżącej wynikającego z treści pisma z dnia 21 czerwca 2011 r. Sąd nie ma zaś żadnych wątpliwości, że było to zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez organ, skutkiem którego było niezakończenie prowadzonego postępowania w terminach wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W tej sytuacji Sąd orzekający uznał, że skarga J. D. jest dopuszczalna.
W przeciwieństwie do skargi na bezczynność organu, skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania jest nową instytucją, wprowadzoną z dniem 11 kwietnia 2011 r. do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18). Nowela grudniowa nie określa na czym polega "przewlekłe prowadzenie postępowania". Należy zatem mieć na uwadze, że zgodnie z obecnie obowiązującą treścią art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy. Ze względu zatem na taki zakres kognicji Sądu, wynikający z powołanego art. 149 § 1, w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłość postępowania Sąd orzeka biorąc pod uwagę stan prawny i faktyczny sprawy istniejący w dacie orzekania, właściwie w chwili zamknięcia rozprawy. Jeżeli bowiem do tego czasu organ wydał przewidziany prawem akt, choćby z przekroczeniem ustawowych terminów lub z przewlekłością, to nie można już przyjąć, że organ ten pozostaje w stanie bezczynności czy przewlekłości i Sąd nie może uwzględnić skargi w przewidziany w art. 149 § 1 powołanej ustawy sposób - nie może bowiem zobowiązać organu do wydania aktu, który został już wydany lub podjęcia czynności, która już została dokonana.
Przechodząc zatem do oceny zawartych w skardze zarzutów Sąd zważył, że jak wynika z akt przedmiotowej sprawy Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] pozytywnie rozstrzygnął sprawę zainicjowaną przedmiotowym wnioskiem z dnia 17 czerwca 2008 r. w prawie przyznania rekompensaty za mienie zabużańskie. Decyzja ta została skarżącej doręczona w dniu 1 lutego 2012 r. Wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na przewlekłość postępowania nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została w sposób przewlekły i z naruszeniem ustawowego terminu przewidzianego do jej wydania. Skoro zatem decyzja Wojewody [...] została wydana już po wpłynięciu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ale przed rozpoznaniem skargi przez Sąd, uznać należy, że organ rozpatrując złożony w dniu 17 czerwca 2008 r. wniosek zakończył prowadzone postępowanie administracyjne w formie prawem przewidzianej. Oznacza to, że postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, bowiem w jego toku wystąpiło zdarzenie, w następstwie którego przestała istnieć sprawa sądowo-administracyjna.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił, jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 205 § 1 powołanej ustawy.