Uzasadnienie
J. J., W. J. i Z. J. (Skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu, Prezydenta [...] (Prezydent) w rozpoznaniu ich wniosku z dnia 16 września 2014 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] w trybie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. (Dz.U.2014, nr 518).
Do skargi dołączony został odpis zażalenia wniesionego w dniu 13 marca 2015 r. do Wojewody [...] (Wojewoda).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że Skarżący zostali poinformowani, iż z uwagi na analizę dokumentacji nie było możliwe wydanie decyzji w terminie jak również o tym, że do dnia 30 sierpnia 2015 r. decyzja zostanie wydana.
Na rozprawie w dniu 10 lipca 2015 r. pełnomocnik organu wskazał, że zażalenie wniesione przez Skarżących nie zostało rozpoznane przez Wojewodę jak również wyjaśnił, że pismem z dnia 31 marca 2015 r. Wojewoda zwrócił się do Prezydenta o nadesłanie akt sprawy w związku z wniesionym przez Skarżących zażaleniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna.
Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny. W niniejszej sprawie okolicznością niesporną jest, że do dnia wyroku nie został rozpatrzony złożony przez Skarżących wniosek o odszkodowanie za nieruchomość położoną przy ul. [...] w [...].
W sposób oczywisty stanowiło to naruszenie przepisu art. 35 § 1 k.p.a. z którego wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.).
Sąd, oceniając aktywność organu w trakcie prowadzonego postępowania, doszedł jednak do przekonania, że mimo przekroczenia terminów załatwienia sprawy określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, bezczynność Prezydenta pomimo naruszenia art. 12 § 1 i art. 35 Kpa, nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie w/w przepisów można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również nieuzasadnione rodzajem sprawy długotrwałe prowadzenie postępowania (vide: wyrok WSA w Warszawie z 20.10.2011 r., I SA/Wa 353/11, wyrok WSA w Poznaniu z 18.08.2011 r., II SAB/Po 60/10, wyrok WSA w Gdańsku z 11.08. 2011 r., II SAB/Gd 30/11, publ. - cbois.nsa.gov.pl.).
Jednocześnie sąd uznał, że z uwag na charakter sprawy i konieczne do przeprowadzenia czynności (w tym konieczność sporządzenia operatu szacunkowego, o ile organ uzna, że spełnione są przesłanki wynikające z art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami) nie jest możliwe rozstrzygnięcie jej w terminie jednego miesiąca, jak wnosili w skardze Skarżący. W ocenie sądu, realny termin niezbędny dla rozpoznania wniosku Skarżących to cztery miesiące licząc od dnia doręczenia organowi akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem sądu.
Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.