Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 czerwca 2013 r. W. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], ozn. hip. jako "[...]" – dz. [...].
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy wnioskiem z dnia 11 grudnia 2012 r. skarżący wystąpił do Urzędu [...] o przyznanie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, która na mocy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), przeszła na własność Państwa.
Pismem z dnia 9 stycznia 2013 r. skarżący złożył zażalenie na niezałatwienie przez organ sprawy w terminie.
Postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Wojewoda [...] uznał zażalenie wnioskodawcy za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi [...] termin na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia wynoszący 4 miesiące od daty doręczenia tego postanowienia.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze z dnia 25 czerwca 2013 r. skarżący wskazał, że przed wniesieniem skargi wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia. Ponadto wskazał, że sam organ administracyjny pismem z dnia 28 lutego 2013 r. poinformował skarżącego, iż rozpatrzenie wniosku o przyznanie skarżącemu odszkodowania przewiduje w terminie do dnia 28 czerwca 2013 r. Pomimo upływu ustawowych terminów do rozpoznania wniosku z przepisu art. 35 § 1 – 3 kpa, a także terminu wskazanego, na podstawie art. 36 § 1 kpa, do dnia sporządzenia niniejszej skargi, postępowanie jest prowadzone w dalszym ciągu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że postępowanie w sprawie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość zawieszone zostało postanowieniem Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] do czasu ustalenia wszystkich współwłaścicieli w/w nieruchomości oraz ich następców prawnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli jedna ze stron złoży taki wniosek, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.
Wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej, jak również rozpoznaje skargi na bezczynność tych organów. Kontrola Sądu sprowadza się zatem do oceny, czy organy w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, lub też czy nie pozostają bezczynne.
Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi.
Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym wydanie przez organ decyzji w sprawie, czy też podjęcie innego rozstrzygnięcia wstrzymującego bieg postępowania, w którym złożono skargę na bezczynność, wyłącza możliwość uwzględnienia tej skargi nawet wówczas, gdy decyzja taka lub inne rozstrzygnięcie podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. Tym samym nie jest możliwe wniesienie skargi na bezczynność dopóki we właściwym trybie nie zostanie wzruszone postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego lub nie zostanie ono podjęte (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1380/07, Lex nr 437951; postanowienie NSA z dnia 29 grudnia 1992 r., sygn. akt II SA 697/92, Lex nr 10439).
W niniejszej sprawie, jak wskazano powyżej, Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. zawiesił przedmiotowe postępowanie, a zatem nie można postawić mu zarzutu bezczynności. Bezczynność organu w rozpoznaniu sprawy i zawieszenie postępowania administracyjnego są odrębnymi i wzajemnie wykluczającymi się instytucjami prawa procesowego. Zawieszenie postępowania wstrzymuje bowiem bieg terminów przewidzianych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) (art. 103 tej ustawy), a tym samym eliminuje możność powstania bezczynności związanej z upływem terminu załatwienia sprawy. Skoro zatem w chwili wyrokowania postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było zawieszone, to brak jest podstaw do przyjęcia, że organ pozostaje w bezczynności.
Wskazać przy tym należy, że orzekając w sprawie dotyczącej skargi na bezczynność organu, sąd nie przeprowadza kontroli określonego aktu lub czynności danego organu, lecz biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny danej sprawy rozstrzyga, czy istotnie organ pozostaje w bezczynności. Tym samym w niniejszej sprawie, sąd nie mógł przeprowadzić kontroli zasadności postanowienia o zawieszeniu postępowania, a co może mieć miejsce jedynie na skutek skargi na to postanowienie.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 119 pkt 2 i art. 120 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.