Uzasadnienie
M. R., E. D., J. R., J. P. i K. P. (dalej: "skarżący") pismem z [...] czerwca 2014 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania ich wniosku o nadanie decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] grudnia 2013 r. nr [...] klauzuli ostateczności w części niezaskarżonej wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i doręczenie opatrzonego tą klauzulą odpisu powyższej decyzji.
Skarga wniesiona została w następującym stanie faktycznym.
Decyzją z [...] grudnia 2013 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju, po przeprowadzeniu postępowania nadzorczego mającego za przedmiot decyzję Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] listopada 1963 r i poprzedzające ją orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] grudnia 1962 r. o odmowie ustanowienia w trybie art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279) prawa użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...],[...] i [...], orzekł o:
- 1. umorzeniu postępowania w zakresie gruntu o pow. [...]m2 wchodzącego obecnie w część działki ew. nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2 (w części ul. [...]) oraz przechodzącego pasem stanowiącym projektowaną ul. [...] o pow. [...] m2 przez części działek ew. nr [...],[...],[...] z obrębu [...] oraz przechodzącego klinem projektowanej ul. [...] o pow. [...] m2 przez działki ew. nr [...] i [...] z obrębu [...];
- 2. odmowie stwierdzenia nieważności powyższych decyzji w części dotyczącej gruntu działek ew.: nr [...] z obrębu [...]o pow. [...] m2, nr [...] z obrębu [...]o pow. ok. [...] m2, [...] m2 i [...] m2, [...] z obrębu [...] o pow. ok. [...] m2, nr [...] o pow. ok. [...] m2 i nr [...] z obrębu [...] o pow. ok. [...] m2;
- 3. wydaniu ich z naruszeniem prawa w części dotyczącej gruntu działek ew. z obrębu [...]: nr [...] o pow. ok. [...] m2 i [...] m2, nr [...] o pow. ok. [...] m2 i nr [...] o pow. ok. [...] m2 i [...]m2;
4 stwierdzeniu nieważności ww. decyzji w części dotyczącej gruntu działek ew. z obrębu [...]: nr [...] o pow. [...] m2 i nr [...] o pow. ok. [...] m2.
Od decyzji Ministra skarżący wnieśli środek odwoławczy w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, przy czym zakresem tego wniosku objęli wyłącznie punkt 2 decyzji w części dotyczącej działek ew. nr [...]i [...].
Z kolei wnioskiem z 18 marca 2014 r. skarżący wystąpili od Ministra Infrastruktury i Rozwoju o sporządzenie i doręczenie odpisu decyzji z [...] grudnia 2013 r. ze stwierdzeniem jej ostateczności w niezaskarżonej części.
W odpowiedzi na powyższy wniosek Minister, w piśmie z 31 marca 2014 r., wywodził, że w następstwie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, będąc związanym zasadą dwuinstancyjności, zobligowany jest do rozpoznania sprawy w jej całokształcie, a więc także w części objętej punktami 1, 3 i 4, a nie tylko ustosunkowania się do zarzutów i argumentów stron skarżących.
Nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem skarżący, po uprzednim wezwaniu organu do usunięciu naruszenia prawa, wnieśli skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju przy rozpoznawaniu ich wniosku z 18 marca 2014 r. Odwołując się do poglądów judykatury wywodzili, że możliwe jest wniesienie środka odwoławczego jedynie od części decyzji i wówczas - jeżeli jej przedmiot jest podzielny (a taka sytuacja występuje ich zdaniem w sprawie zakończonej decyzją z [...] grudnia 2013 r.) – decyzja w niezaskarżonej części staje się ostateczna. Nie uwzględniając zatem ich żądania o nadanie klauzuli ostateczności części decyzji niezakwestionowanej w toku instancji organ pozostaje w zwłoce.
W tym stanie rzeczy wnieśli oni o: zobowiązanie Ministra do dokonania czynności objętych powyższym wnioskiem w terminie 14 dni od wydania wyroku, stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie Ministrowi grzywny oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko prezentowane w piśmie z 31 marca 2014 r. co do konsekwencji prawnych wynikających ze złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją nadzorczą z [...] grudnia 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Zaskarżenie do sądu administracyjnego bezczynności organu administracji publicznej lub przewlekłego prowadzenia przez ten organ postępowania jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy na organie ciąży prawny obowiązek rozstrzygnięcia w ramach określonej procedury administracyjnej konkretnej indywidualnej sprawy, poprzez wydanie decyzji, postanowienia, podjęcie innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, czy wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne w ramach postępowania wywołanego skargą na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania dotyczy jedynie stanu zwłoki zaistniałego w ściśle określonych kategoriach spraw wymienionych art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy.
Tymczasem w niniejszej sprawie zarzut bezczynności dotyczył stanu zwłoki jakiego miał się dopuścić Minister Infrastruktury i Rozwoju przy rozpoznawaniu wniosku skarżących o nadanie wydanej przez ten organ decyzji z [...] grudnia 2013 r. "klauzuli ostateczności", w części w jakiej nie została ona zaskarżona wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i doręczenia jej odpisu opatrzonego w tę klauzulę. Tego rodzaju żądanie nie inicjowało jednak żadnego z postępowań, o których stanowi art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., a więc postępowań, w których organ byłby zobowiązany do podjęcia w ramach określonej procedury administracyjnej któregokolwiek z wymienionych w przepisie aktów. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że w postępowaniu administracyjnym brak jest regulacji prawnych, w oparciu o które strony mogłyby skutecznie domagać się od organu administracji publicznej nadania określonemu władczemu aktowi klauzuli ostateczności (prawomocności) tak jak ma to na przykład miejsce w procedurach sądowych opisanych choćby w art. 169 p.p.s.a. czy art. 364 § 1 i 2 k.p.c. Fakt, że organy samodzielnie opatrują często tego rodzaju adnotacjami decyzje, które uzyskały walor ostateczności w rozumieniu art. 16 k.p.a., nie wynika z istniejącego w tym względzie obowiązku prawnego, ale podyktowane jest li tylko względami praktycznymi - w celu oznaczenia daty ich wykonalności. Sama zaś czynność umieszczenia tego rodzaju adnotacji na decyzji, nie może być także identyfikowana z czynnościami zakresu administracji publicznej, o których mowa w punkcie 4 § 2 art. 3 p.p.s.a.
Mając zatem na względzie, że skarga na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) może dotyczyć jedynie spraw, w których organ jest władny oraz zobowiązany do zajęcia stanowiska w formie decyzji, postanowienia bądź innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a w sprawie objętej żądaniem zgłoszonym przez skarżących w dniu 18 marca 2014 r. taki obowiązek na nim nie ciążył, to wniesiona obecnie przez ww. skarga na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju, jakiej miał on się dopuścić przy rozpoznawaniu tego żądania, jest niedopuszczalna podlegać musi odrzuceniu.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, orzekł jak w postanowieniu. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.