Uzasadnienie
W dniu 17 czerwca 2014 M.Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] stycznia 2002 r., nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji tego organu z dnia [...] września 2001 r., nr [...] orzekającej o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1980 r., nr [...] stwierdzającej przejście na własność Skarbu Państwa nieruchomości położonej w G. przy ul. [...], oznaczonej jako parcela nr [...] o pow. [...] ha. W skardze skarżący wniósł o: 1) nakazanie organowi wydania decyzji;
- 2) rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym;
- 3) zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych;
- 4) umorzenie postępowania sądowego i zasądzenie kosztów postępowania, gdyby organ wydał decyzję, co do której pozostaje w zwłoce. W uzasadnieniu skarżący podał, że organ nadzoru zgromadził w sprawie całą dokumentację, a do załatwienia sprawy wystarczającym okresem był 1 miesiąc, ponieważ wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczył jedynie wadliwej oceny prawnej stanu faktycznego sprawy.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o oddalenie skargi i rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu Minister wskazał, że w dniu [...] lipca 2014 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] marca 2014 r., nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Z akt sprawy wynika, że Minister Infrastruktury i Rozwoju, po wniesieniu przez M.Z. skargi na bezczynność, decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] rozpoznał jego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesiony od decyzji tego organu z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], co uniemożliwia uwzględnienie skargi na bezczynność.
Sąd zwraca uwagę, że w sprawach ze skarg na bezczynność znaczenie ma stan sprawy, istniejący w dacie orzekania przez Sąd. Podstawową funkcją skargi na bezczynność jest to, aby Sąd zobowiązał organ do wydania w sprawie aktu, którego wydania domaga się skarżący, co wynika z przepisu art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa". Przy ocenie zasadności skargi Sąd nie może więc pominąć tego, że w dacie wyrokowania organ wydał decyzję załatwiającą wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, którego rozpoznania domagał się skarżący. W takiej sytuacji orzeczenie przez Sąd o zobowiązaniu organu do wydania aktu mogłoby bowiem doprowadzić do sytuacji, w której organ wykonując wyrok Sądu (wydając drugą decyzję administracyjną w tej samej sprawie) zobowiązany byłby wydać akt w warunkach rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 3 Kpa).
Wobec powyższego wydanie decyzji załatwiającej sprawę w postępowaniu odwoławczym, w momencie wyrokowania przez Sąd, eliminowało skargę na bezczynność bowiem przeniosło ciężar sporu na kwestię zasadności decyzji organu odwoławczego. Wówczas to strona, która kwestionuje zasadność takiej decyzji dysponuje środkiem zaskarżenia w postaci skargi (art. 3 § 2 pkt 1 Ppsa). Badanie legalności decyzji administracyjnej w sprawie na bezczynność organu wykracza bowiem poza przedmiot tej sprawy.
W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd uznał, że wystarczającą przeszkodę do uwzględnienia skargi stanowi zdarzenie w postaci wydania przez organ decyzji kończącej sprawę o stwierdzenie nieważności. W niniejszej sprawie Sąd oparł swoje stanowisko na poglądzie zaprezentowanym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 600/12 (opubl. CBOiS). W wyroku tym NSA zwrócił uwagę, że sprawa administracyjna jest załatwiona w chwili wydania przez organ aktu kończącego postępowanie bowiem decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia. Zdaniem NSA, już z chwilą podpisania decyzji mamy do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym, w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej decyzji. W konsekwencji NSA stwierdził, że skoro organ odwoławczy wydał decyzje, to usunął tym samym stan bezczynności i Sąd winien postępowanie sądowoadministracyjne umorzyć w tym zakresie.
Wobec tego w sytuacji, gdy w chwili wyrokowania w sprawie ze skargi na bezczynność organ wydał decyzję, sąd administracyjny zobowiązany był do umorzenia postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego w oparciu o przepis art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009/4/63).
Mając na uwadze także to, iż M.Z. w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, jak i w skardze domagał się zobowiązania Ministra Infrastruktury i Rozwoju do wydania decyzji odwoławczej, Sąd uznał, że Minister wydając w dniu [...] lipca 2014 r. decyzję nr [...] uwzględnił skargę na bezczynność w całości.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa orzekł, jak w sentencji. W przedmiocie kosztów sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 54 § 3 oraz art. 205 § 2 Ppsa w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).