Uzasadnienie
J. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość [...] przy ul. [...], nr hip. [...].
W piśmie z [...] września 2013 r. skarżąca oświadczyła, iż jej intencją nie było wszczęcie postępowania sądowego wobec Prezydenta W., a jedynie uzyskanie informacji odnośnie daty zakończenia postępowania administracyjnego, tj. terminu wydania decyzji w sprawie odszkodowania za nieruchomość przy ul. [...] J. D. oświadczyła również, że w niniejszej sprawie nie wnosiła skargi do Wojewody [...].
Z uwagi na treść w/w oświadczenia skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wystąpił do J. D. z zapytaniem, czy pismo z [...] września 2013 r. należy potraktować jako cofnięcie skargi z [...] czerwca 2013 r. (zatytułowanej "zażalenie"), której adresatem skarżąca uczyniła Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i które wszczęło postępowanie sądowe w przedmiocie bezczynności Prezydenta W. w sprawie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość.
Z uwagi na brak odpowiedzi na wezwanie Sądu z 4 grudnia 2013 r. oraz w oparciu o treść skargi z [...] czerwca 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.), który to przepis wprowadza zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego, skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego.
W przypadku skargi na bezczynność, przed jej wniesieniem do Sądu, strona winna wyczerpać środek prawny określony w art. 37 Kpa, zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 Kpa stronom przysługuje zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie służy kwestionowaniu przekroczenia maksymalnego ustawowego terminu załatwienia sprawy przez organ administracyjny. Organ wyższego stopnia uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Dopiero stanowisko tego organu upoważnia stronę postępowania do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Na podstawie akt sprawy oraz w oparciu o treść oświadczenia skarżącej z [...] września 2013 r., Sąd przyjął, że zażalenie takie do właściwego organu, tj. do Wojewody [...], nie zostało skierowane.
Wniesienie skargi do sądu administracyjnego przed wcześniejszym wykorzystaniem przez skarżącą przysługującego jej środka zaskarżenia na drodze administracyjnej w postaci zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ I instancji, czyni przedmiotową skargę niedopuszczalną.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.