Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 stycznia 2012 r. T. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 22 grudnia 2011 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz wstrzymanie czynności egzekucyjnych i postępowania egzekucyjnego.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] udzielił Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości przeznaczonej pod budowę drogi ekspresowej w korytarzu zarezerwowanym po autostradę [...] (Południowa Obwodnica [...]) - odcinek: węzeł [...] - wraz z przebudową infrastruktury technicznej, położonej w W. w Dzielnicy [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, stanowiącej współwłasność w T. C. i F. D. oraz nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], Minister Infrastruktury utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r.
Po rozpoznaniu skargi wniesionej na powyższą decyzję przez T. C., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1744/10 oddalił skargę jako niezasadną.
Ponieważ współwłaściciele tej nieruchomości nie wykonali obowiązku niezwłocznego wydania jej Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad i nie wykonali skierowanego do nich upomnienia, wzywającego do wykonania obowiązku wydania ww. działki - z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego - dlatego też Wojewoda [...] wystawił tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., a następnie z urzędu wszczął postępowanie egzekucyjne.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] Wojewoda [...], wezwał współwłaścicielkę T. C. do wydania nieruchomości położonej w dzielnicy U. W., obręb [...], oznaczonej jako działka ew. o nr [...], Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad, w terminie 4 dni od doręczenia niniejszego postanowienia pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przymusowego odebrania nieruchomości.
Po rozpatrzeniu zażalenia T. C. Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Wojewody [...]z dnia [...] maja 2010 r.
Zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 września 2011 r. w sprawie sygn. akt I SA/Wa 825/11 oddalił skargę T. C. Pismem z dnia 9 czerwca 2010 r. T. C. wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, dotyczące tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. wystawionego przez Wojewodę [...] na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r.
Wojewoda [...] uznał wniesione zarzuty za bezzasadne postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], a następnie - po rozpoznaniu zażalenia - Minister Infrastruktury utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 roku, nr [...].
Na powyższe postanowienie T. C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1295/11 uchylił ww. postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz poprzedzające je postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. Powyższy wyrok stał się prawomocny z dniem 2 marca 2012 r.
Wnioskiem z dnia 22 grudnia 2011 r. T. C. wystąpiła o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz wstrzymanie czynności egzekucyjnych i postępowania egzekucyjnego wobec zobowiązanych, tj. wnioskodawczyni oraz F. C. Zaś pismem z dnia 27 stycznia 2012 r. wniosła zażalenie - w trybie art. 37 § 1 kpa - do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze T. C. wniosła: o stwierdzenie bezczynności Wojewody [...] w rozpatrzeniu wniosku z dnia 22 grudnia 2011 r., o zobowiązanie organu do wydania w ciągu miesiąca orzeczenia w sprawie z powyższego wniosku oraz o stwierdzenie, że bezczynność organu ma charakter rażącego naruszenia prawa.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wskazał, że nie otrzymał odpisu wyroku z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1295/11 w związku z czym nie ma możliwości odniesienia się do przesłanych pism do chwili otrzymania ww. prawomocnego orzeczenia. Dodał, że nie prowadzi w stosunku do T. C. postępowania egzekucyjnego.
Pismem z dnia 23 lutego 2012 r. T. C. podtrzymała zarzuty skargi i wniosła o jej uwzględnienie przez stwierdzenie bezczynności.
Na rozprawie w dniu 19 lipca 2012 r. strona skarżąca przedłożyła Sądowi postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] uznające wniesione zarzuty za zasadne i umarzające postępowanie egzekucyjne prowadzone z udziału ¼ w odniesieniu do T. C. oraz postanowienie tego organu z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] odmawiające uchylenia czynności egzekucyjnych. W związku z powyższym wniosła o umorzenie postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
W orzecznictwie podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa.
Stosownie do treści art. 149 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Instytucja skargi na bezczynność ma więc na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, kontrola Sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku. Przy czym zaznaczyć trzeba, że oceniając powyższe okoliczności, Sąd bierze pod uwagę sytuację faktyczną i prawną istniejącą w dacie orzekania.
Podkreślić również należy, że w trybie wskazanego art. 149 § 1 ppsa, Sąd może orzec tylko o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. Z powyższego przepisu wynika ponadto, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania.
Jak wynika ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r., [...] uznał wniesione zarzuty w sprawie egzekucji za zasadne i umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone z udziału ¼ w odniesieniu do T. C..
Zdaniem Sądu powyższa okoliczność ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, wydanie bowiem przez Wojewodę [...] uprzednio wskazanego orzeczenia z dnia [...] czerwca 2012 r. oznacza, że Wojewoda nie pozostaje w bezczynności.
W sprawie zaistniały zatem podstawy uzasadniające umorzenie postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 161 § 1 pkt 3 i art. 201 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w sentencji postanowienia.