Uzasadnienie
Pismem z [...] września 2021 r. M. P., E. D., G. B., A. R. i M. Z. (dalej również jako: "skarżący", "strony skarżące") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej również jako: "Minister", "organ") w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] (dalej również jako: "Wojewoda") z [...] października 2020 r., nr [...]. Aktem tym Wojewoda umorzył postępowanie w sprawie ustalenia, czy nieruchomości ujawnione w dawnej księdze wieczystej "[...] lit. [...]", położone w obrębie [...], gmina [...] – miasto, zabudowane, podlegały działaniu art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r., Nr 3, poz. 13 ze zm.).
Pismem z [...] września 2021 r. skarżący cofnęli skargę.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – powoływanej dalej jako: ppsa"), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Zgodnie z art. 60 ppsa, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Cofnięcie skargi stanowi rezygnację strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym.
W niniejszej sprawie, wobec jednoznacznego oświadczenia skarżących o cofnięciu skargi i braku merytorycznej przesłanki wymienionej w wyżej cytowanym przepisie (o uznaniu cofnięcia skargi za niedopuszczalne), Sąd - na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ppsa w związku z art. 60 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia (pkt 1). O zwrocie wpisu postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.