Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. B. wyrokiem z dnia 5 listopada 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1130/10 uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [..] oraz decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania za grunt nieruchomości [...]. Decyzje te wydane zostały po rozpatrzeniu wniosku E. B. z dnia [...] czerwca 2008 r.
W dniu [...] grudnia 2011 r. E. B. wniosła do Wojewody [...] zażalenie na niezałatwienie przez Prezydenta W. w terminie wniosku o odszkodowanie za nieruchomość [...] ozn. hip. [...].
Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył organowi termin rozpatrzenia sprawy do dnia [...] kwietnia 2012 r.
W dniu 9 sierpnia 2012 r. E. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w zakresie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość [...].
W uzasadnieniu podniosła, że od wielu lat stara się o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. ozn. hip. [...]. Podała, że po wyroku Sądu, sprawa wymagała dalszych wyjaśnień, jednakże mimo wyznaczenia przez Wojewodę [...] terminu do jej rozpatrzenia, Prezydent W. nie dotrzymał tego terminu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Prezydent W. podał, że pismem z dnia 26 września 2012 r. strona została poinformowana, iż zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstawy do wydania decyzji merytorycznie kończącej postępowanie, zaś jako datę zakończenia postępowania wskazano dzień [...] grudnia 2012 r.
W piśmie procesowym z dnia 8 lutego 2013 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę strony. Wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku o odszkodowanie za nieruchomość [...] w terminie 30 dni wskazując, że decyzja nie została dotychczas wydana. Pełnomocnik podkreślił, że Prezydent
W., nie dotrzymując terminu wyznaczonego przez Wojewodę [...], ponownie wyznaczył datę zakończenia postępowania pismem z dnia 26 września 2012 r., a więc po otrzymaniu skargi na bezczynność. Wnosząc o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu stronie, pełnomocnik oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 14 lutego 2013 r. pełnomocnik organu oświadczył, że wniosek nie został dotychczas rozpoznany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna. Z tego względu podlegała uwzględnieniu.
Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Instytucja skargi na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, kontrola Sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku. Oceniając powyższe okoliczności, Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania.
Zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności.
W sprawie niniejszej Prezydent W. niewątpliwie dokonywał czynności w postępowaniu, albowiem w czasie jego trwania, biorąc pod uwagę wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w wyroku z dnia 5 listopada 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1113/10 dokonywał ustaleń niezbędnych do rozpatrzenia wniosku. Jednakże, od dnia w którym do organu wpłynęły przekazane przez Wojewodę [...] akta sprawy, tj. od dnia [...] lutego 2011 r. do dnia orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, Prezydent
W. nie rozpatrzył wniosku w procesowej formie. W związku z tym, że rozpatrzenie sprawy z wniosku o odszkodowanie nie nastąpiło w terminie przewidzianym w art. 35 k.p.a. i wniosek ten nie został rozpatrzony do dnia rozprawy, co wynika z oświadczenia pełnomocnika organu złożonego na rozprawie w dniu 14 lutego 2013 r., stwierdzić należało, że organ pozostaje w bezczynności.
Z tego względu konieczne stało się zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] czerwca 2008 r. w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Biorąc pod uwagę działania podejmowane przez organ w toku postępowania, tj. wystąpienie pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. do [...] o nadesłanie [...], udzielenie informacji [...], [...], wystąpienie pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. do [...] o nadesłanie dokumentów [...], celem dokonania ustaleń niezbędnych do rozpatrzenia wniosku, Sąd nie stwierdził, aby bezczynność organu miała w niniejszej sprawie charakter rażącego naruszenia prawa. Pisma te przekazywane były do widomości strony. Prezydent W. zawiadamiał również stronę o przyczynach opóźnienia w załatwieniu sprawy i terminie przewidywanego zakończenia postępowania, stosownie do art. 36 k.p.a. ([...]). Wprawdzie organ powinien był dopełniać obowiązku wynikającego z art. 36 § 1 k.p.a. za każdym razem niezwłocznie po upływie terminu, który wcześniej wyznaczył na zakończenie postępowania, i którego to terminu, nie dochował, jednakże w ocenie Sądu, uchybienia tego nie można, w niniejszej sprawie, kwalifikować jako rażącego naruszenia prawa.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku. W punkcie 3 wyroku, o przyznaniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd orzekł na podstawie art. 250 powołanej ustawy w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).