Uzasadnienie
B. J., M. L., K. B., S. M., B. K., H. J., P. K. i A. K. wnieśli skargę na bezczynność Prezydenta [...]. Skarżący wskazali, że bezczynność organu dotyczy ich wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], oznaczoną jako "[...]"[...] i wnieśli o zobowiązanie organu do wydania w określonym przez Sąd terminie, nie dłuższym niż jeden miesiąc od daty uprawomocnienia się wyroku, decyzji kończącej postępowanie, o stwierdzenie, że bezczynność Prezydenta [...] ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa i o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie i wskazał, że w toku postępowania podjęto czynności zmierzające do zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, niezbędnego do wydania decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Z materiału dokumentacyjnego wynika, że wniesienie skargi na bezczynność poprzedziło złożenie w dniu [...] kwietnia 2015 r. przez skarżących do Wojewody [...] zażalenia na bezczynność. Tym samym został spełniony wymóg skuteczności złożenia skargi na bezczynność organu.
Oceniając merytorycznie zasadność skargi należy podkreślić, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został wydany, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Okoliczności, jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznania sprawy, jak też zaniechanie oraz stopień przekroczenie terminów mają natomiast znaczenie przy ocenie przez Sąd, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a., czy też nie.
W rozpoznawanej sprawie wniosek o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] wpłynął do organu [...] maja 2002 r. Decyzją z [...] lipca 2004 r. Prezydent [...] odmówił przyznania odszkodowania za nieruchomość. Decyzja ta została uchylona przez Wojewodę [...] decyzją z [...] grudnia 2004 r. i sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Po wpłynięciu akt do Prezydenta [...] organ ten podejmował czynności gromadząc materiał dowodowy. Ostatnie czynności zostały wykonane w 2007 r. Po tym, do dnia wyrokowania w niniejszej sprawie, organ nie podjął żadnej czynności w sprawie. Wbrew obowiązkom wynikającym z art. 35 k.p.a. organ nie rozpoznał sprawy. Zaistniały więc przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta [...]. Żądanie skargi zobowiązania organu do rozpoznania sprawy jest uzasadnione. Jednakże, mając na względzie czynności jakie muszą być w sprawie wykonane, w tym sporządzenie operatu szacunkowego, realnym terminem na załatwienie sprawy jest termin dwóch miesięcy i taki termin został przez Sąd wyznaczony organowi w pkt 1 wyroku.
Mając zaś na uwadze okres bezczynności organu, który do dnia orzekania w niniejszej sprawie wynosi prawie 7 lat, w czasie którego organ nie podjął żadnej czynności, Sąd uznał, że zaistniała bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 oraz art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.