Uzasadnienie
M. Z. i K. Z., w skardze na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju, wniosły o zobowiązanie, w określonym przez Sąd terminie, Ministra Infrastruktury i Rozwoju do wydania decyzji merytorycznej kończącej postępowanie oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W skardze podały, że w dniu [...] czerwca 2013 r. do organu wpłynął wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczeń dekretowych o odmowie przyznania prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], hip. nr "[...]". Pismem z [...] grudnia 2014 r. pełnomocnik skarżących wystąpił do organu o wyznaczenie przedstawiciela dla nieobecnego współwłaściciela nieruchomości K. P.. Wobec bezczynności organu skarżące w dniu [...] lutego 2015 r. wezwały organ do usunięcia naruszenia prawa. Wobec braku odpowiedzi w dniu [...] kwietnia 2015 r. wniosły skargę na bezczynność.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie.
Wskazał, że wnioskiem z dnia [...] maja 2015 r. wystąpił do sądu powszechnego o ustanowienie kuratora dla K. P. – jako nieznanej i nieobecnej strony postępowania administracyjnego. Następnie postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. organ zawiesił postępowanie w sprawie do czasu wydania przez Sąd postanowienia w przedmiocie ustanowienia kuratora dla K. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Z akt sprawy wynika, że wniesienie skargi na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju poprzedziło złożenie przez skarżące w dniu [...] lutego 2015 r. do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym został spełniony wymóg skuteczności złożenia skargi na bezczynność organu.
Oceniając merytorycznie zasadność skargi należy podkreślić, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustanowionego obowiązku nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został wydany, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Okoliczności jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działanie w toku rozpoznania sprawy oraz stopień przekroczenia terminów mają natomiast znaczenie przy ocenie przez Sąd, czy stwierdzona bezczynność była rażąca w rozumieniu art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a. czy też nie.
W rozpoznawanej sprawie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z [...] marca 1955 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w W. z [...] stycznia 1955 r. odnawiającego przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...] ozn. nr hip. [...]. Wpłynął do organu [...] czerwca 2013 r. W dniu [...] lutego 2015 r. do organu wpłynęło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, złożone przez skarżące, a [...] kwietnia 2015 r. skarga na bezczynność. Dopiero po wniesieniu skargi organ postanowieniem z [...] maja 2015 r. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd wniosku w przedmiocie ustanowienia kuratora dla K. P., który to wniosek został przez organ skierowany do Sądu w tym samym dniu. Wynika z powyższych ustaleń, że do dnia wniesienia skargi organ nie rozpoznał wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczeń dekretowych i nie wydał decyzji rozstrzygającej sprawę tego wniosku.
Nie ulega więc wątpliwości, że w dacie złożenia skargi, pozostawał w bezczynności gdyż wbrew obowiązkom wynikającym z art. 35 § 1, 2 i 3 k.p.a. nie załatwił sprawy wniosku. Jednakże po wniesieniu skargi na bezczynność, postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. organ zawiesił postępowanie w sprawie. Skutki zawieszenia postępowania administracyjnego określone w art. 102 i 103 k.p.a. Zgodnie z treścią tych przepisów w czasie zawieszenia postępowania organ może podejmować tylko czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego.
Nadto zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie. Zaś zgodnie z treścią art. 35 § 5 kpa do terminów określonych w art. 35 k.p.a. nie wlicza się okresów zawieszenia postępowania. Wobec tego Sąd nie mógł nałożyć na organ zobowiązania do wydania w określonym terminie decyzji rozstrzygającej wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczeń dekretowych, gdyż zgodnie z powołanym wyżej przepisem art. 102 k.p.a. w czasie zawieszenia postępowania organ nie może podejmować żadnych czynności poza określonymi w tym przepisie. W tej sytuacji skarga na bezczynność, w części dotyczącej zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, stała się bezprzedmiotowa co skutkuje umorzeniem postępowania sądowego w tej części. Jednakże, co zostało wyżej wywiedzione, w dacie złożenia skargi organ pozostawał w bezczynności co obliguje Sąd, stosownie do art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a., do stwierdzenia czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Okres bezczynności podlegający tej ocenie jest od wszczęcia postępowania administracyjnego do jego zawieszenia. Jak wynika z akt administracyjnych organ zgromadził materiał dowodowy, w tym archiwalny, prowadził korespondencję ze stronami celem ustalenia pełnego kręgu uczestników postępowania i wystosował wniosek do sądu powszechnego o ustanowienie kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu współwłaściciela nieruchomości dekretowej, objętej kontrolowanymi orzeczeniami. Zatem należy uznać, że bezczynność organu do czasu zawieszenia postępowania administracyjnego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 149 § 1 zd 2, art. 161 § 1 pkt 3 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.