Uzasadnienie
W skardze na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, skarżąca - M. P. wnosiła o zobowiązanie organu centralnego do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1991 r. nr [...] orzekającej o stwierdzeniu nabycia nieodpłatnie przez Gminę Miasta G. własności szeregu nieruchomości, w części dotyczącej działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], wykazanej w księdze wieczystej KW [...], opisanej w karcie inwentaryzacyjnej [...], stanowiącej integralną część decyzji.
Jak wynikało z akt sprawy przedmiotowy wniosek o wszczęcie postępowania nadzorczego został wniesiony przez M. P. w dniu 22 stycznia 2007 r.
Po przekazaniu przez [...] Urząd Wojewódzki niezbędnej dokumentacji organowi centralnemu a także wykazaniu przez skarżąca następstwa prawnego po dawnych właścicielach spornej nieruchomości, Minister pismem z dnia 5 czerwca 2008 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania nadzorczego.
Przez następne, kolejne miesiące był uzupełniany materiał dowodowy. W dniu zaś 5 lutego 2009 r. organ został poinformowany przez Ministerstwo Infrastruktury, iż toczy się aktualnie postępowanie dotyczące oceny legalności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z dnia [...] kwietnia 1959 r. nr [...] o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w G. między torami kolejowymi a ul. [...], o powierzchni [...] m kw., pochodzącej z nieruchomości o powierzchni całkowitej [...] m. kw., wykazanej w księdze wieczystej G., prowadzonej przez Sąd Powiatowy w G. (tom III, k. 37), oznaczonej jako parcela nr [...].
W związku z powyższą informacją, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] orzekł o zawieszeniu – na zasadzie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - przedmiotowego postępowania, uznając rozstrzygnięcie w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej za zagadnienie wstępne.
Od powyższego postanowienia M. P. wniosła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Następstwem tego Minister pismem z dnia 20 kwietnia 2009 r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wypożyczenie na okres kilku dni akt administracyjnych. Prośba ta nie została uwzględniona przez Sąd z uwagi na bliskość wyznaczonego terminu rozprawy (19 maja) i dodatkowo występujący na początku miesiąca maja b.r. okres kilku dni wolnych od pracy.
Dodatkowo wskazać należy, że skarżąca, uzupełniając skargę w piśmie procesowym z dnia 23 kwietnia 2009 r. akcentowała również okoliczność, iż postanowienie o zawieszeniu postępowania zostało wydane po wniesieniu przez nią skargi i do tej pory nie jest ostateczne.
Popierając skargę twierdziła ponadto, że organ centralny ponosi odpowiedzialność za zwłokę, jaką wykazały się organy niższych szczebli i polemizowała ze stanowiskiem organu, co do potrzeby zawieszania postępowania w niniejszej sprawie.
W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów. W przeciwieństwie jednak do sytuacji, w której Sąd ocenia legalność zaskarżonego, danego aktu, co następuje poprzez zbadanie jego prawidłowości w odniesieniu do stanu prawnego, który obowiązywał w dacie orzekania przez organ, w sprawach, których przedmiotem jest skarga na bezczynność organu, punktem odniesienia dla Sądu jest stan istniejący w dacie orzekania przez Sąd. Z tego powodu, jeśli nawet – w dacie wniesienia skargi na bezczynność – organ był bezczynny, ale w dacie orzekania przez Sąd - ten stan bezczynności ustał, Sąd zobligowany jest do umorzenia postępowania sądowego – jako bezprzedmiotowego.
Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy zauważyć, że po wniesieniu przez skarżąca skargi na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zostało wydane przez organ postanowienie o zawieszeniu postępowania a zatem nie można obecnie twierdzić, że organ ten jest aktualnie bezczynny. Zawieszenie postępowania wywiera bowiem taki skutek, że postępowanie przestaje się toczyć.
Okoliczność, iż postanowienie o zawieszeniu postępowania nie jest jeszcze ostateczne, pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia Sądu. W dacie bowiem orzekania przez Sąd to postanowienie obowiązuje a w sprawie na bezczynność organu Sąd nie ma możliwości nakazania organowi - w takiej sytuacji - dalszego prowadzenia postępowania, gdyż prowadziłoby to – w istocie rzeczy – do rozstrzygania (w sprawie ze skargi na bezczynność) o zasadności postanowienia o zawieszeniu postępowania. Kwestia ta zaś jest sprawą całkowicie odrębną.
Zasadność zawieszenia postępowania może bowiem być przedmiotem kontroli sądowej, ale w przypadku wniesienia skargi na ostateczne postanowienie organu wydane przedmiocie zawieszenia postępowania.
Nadmienić wypada, że gdyby okazało się, iż na skutek wniosku o ponowne rozparzenie sporawy, postanowienie o zawieszeniu postępowania zostałoby np. uchylone, to okoliczność będzie stanowiła o istotnej zmianie stanu faktycznego niniejszej sprawy.
Na dzień obecny jednak, fakt istnienia postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego prowadzi do stwierdzenia, że postępowanie sądowe w sprawie bezczynności Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji stało się bezprzedmiotowości, co skutkuje umorzeniem postępowania sądowego na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.