Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 grudnia 2015 r. W.T., reprezentowana przez radcę prawnego A.W., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w rozpoznaniu wniosku z dnia 31 lipca 2015 r. o podjęcie postępowania zawieszonego postanowieniem Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 2001 r., nr [...], w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] grudnia 1954 r., nr [...].
Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 12 w zw. z art. 35 § 1-3 w zw. z art. 36 § 1 k.p.a. poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy, art. 6-8 k.p.a. poprzez lekceważenie przez Ministra przepisów prawa i działanie nie budzące zaufania do organów administracji, art. 6 ratyfikowanej przez Polskę Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.) w zw. z art. 7 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji, przyjętego przez Parlament Europejski w dniu 6 września 2001 r. - poprzez nierozpoznanie sprawy w rozsądnym terminie.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], rozpoznał opisany wniosek i odmówił podjęcia zawieszonego postępowania. Nadal bowiem występuje zagadnienie wstępne, w postaci braku tożsamości osoby wskazanej w akcie notarialnym jako nabywcy nieruchomości [...] oraz osoby spadkodawcy, od której swoje prawa wywodzą wnioskodawcy zawieszonego postępowania. Jednocześnie organ zwrócił uwagę na skomplikowaną materię sprawy, przy jednoczesnym dużym obciążeniu sprawami wymagającymi podejmowania przez referentów wielu czynności materialno-technicznych, w celu zgromadzenia materiału dowodowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Stosownie do treści art. 35 § 1 (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej jako k.p.a.) organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.).
W myśl art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy, z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie wydał decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej p.p.s.a.) [vide wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13].
Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony, poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie w przypadku skargi na bezczynność, dokonując badania jej zasadności, sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego.
Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym wydanie przez organ decyzji w sprawie, czy też wydanie innego rozstrzygnięcia wstrzymującego bieg postępowania, w którym złożono skargę na bezczynność wyłącza możliwość uwzględnienia tej skargi nawet wówczas, gdy decyzja lub inne rozstrzygnięcie podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania.
W niniejszej sprawie Minister Infrastruktury i Budownictwa rozpoznał wniesiony w sprawie wniosek o podjęcie postępowania i postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] odmówił podjęcia postępowania zawieszonego postanowieniem Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 2001 r. nr [...] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] grudnia 1954 r., nr [...]. Wydanie przez organ powyższego orzeczenia wyłącza możliwość wydania wyroku zobowiązującego organ do rozpoznania wniosku. Organ załatwił bowiem sprawę, zaś postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe w tym zakresie. Organ wydał akt, czego domagała się strona w skardze wniesionej do sądu administracyjnego.
Oceniając działanie organu od daty złożenia ww. wniosku do daty wydania powołanego postanowienia z dnia [...] stycznia 2016 r. Sąd stwierdził, że zaistniała bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych (vide wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Sytuacja taka nie zaszła w niniejszej sprawie, gdyż organ dopełnił obowiązku wynikającego przepisów k.p.a. i rozpoznał opisany wniosek o podjęcie postępowania. Co prawda nastąpiło to z uchybieniem terminu, wynikającego z art. 35 k.p.a., jednak biorąc pod uwagę całokształt okoliczności nie można uznać, że zwłoka w załatwieniu sprawy ma charakter rażący.
Przy czym zauważyć również należy, iż postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania zostało utrzymane w mocy przez ten organ postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., a zatem postępowanie nadal pozostaje zawieszone.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a. oraz art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art.200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.