Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 lipca 2014 r. P.P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] o odmowie zmiany decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. w sprawie świadczenia z pomocy społecznej w formie opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne. W skardze podniosła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie powiadomiło jej o przyczynach zwłoki oraz nie wyznaczyło nowego terminu załatwienia sprawy zgodnie z art. 36 kodeksu postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej odrzucenie wskazując, że skarżąca nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa przez wniesieniem skargi do Sądu. Dodatkowo organ wskazał, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] rozpoznał odwołanie strony i uchylił decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Wyczerpanie środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność organu, wyczerpanie to następuje poprzez wniesienie, na podstawie art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia a jeśli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W niniejszej sprawie z uwagi na okoliczność, że stawiany przez stronę zarzut bezczynności dotyczył Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżąca, przed wniesieniem skargi do Sądu, zobligowana była do wezwania tego organu do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika natomiast z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, takiego wezwania skierowanego do SKO skarżąca nie wystosowała.
W związku z czym skarga P.P., jako wniesiona przed wyczerpaniem przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a., jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.