Uzasadnienie
E. S. pismem z dnia 23 marca 2016 r., złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Nr [...].
Zarządzeniem z dnia 9 maja 2016 r. skarżący został wezwany pod rygorem odrzucenia skargi do udzielania w terminie 7 dni informacji, czy w sprawie objętej niniejszą skargą składał wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia 9 czerwca 2016 r. skarżący E. S. poinformował, że nie wzywał organu do usunięcia naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na podstawie art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Zatem wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, ponieważ wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 powołanej ustawy.
Jak wynika z oświadczenia skarżącego zawartego w piśmie strony z dnia 9 czerwca 2016 r. nie składał on ww. wezwania do organu. Nie wyczerpał tym samym przysługującego mu środka zaskarżenia. W związku z czym skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.