Uzasadnienie
P. S. pismem z dnia 2 stycznia 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia odwołania.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Prezydent [...] decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] odmówił przyznania P. S. zasiłku celowego na dofinansowanie opłaty wynajmu pokoju, dofinansowanie do zakupu karty miejskiej oraz zakupu odzieży i obuwia.
Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, P. S. pismem z dnia 9 listopada 2014 r. wniósł odwołanie od ww. decyzji, które organ I instancji przekazał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w dniu 24 listopada 2014 r. (prezentata organu).
Następnie pismem z dnia 30 grudnia 2014 r., które wpłynęło do Kolegium w dniu 2 stycznia 2015 r. (prezentata organu) P. S. wezwał Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] do zaprzestania naruszeń prawa przy rozpoznawaniu przedmiotowego odwołania, natomiast w dniu 5 stycznia 2015 r. (data prezentaty organu) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazaną na wstępie skargę, w której wskazał, że organ pozostaje w bezczynności, bowiem mimo upływu terminów wskazanych w kodeksie postępowania administracyjnego nie rozpatrzył wniesionego odwołania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało, że sprawa została zakończona decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], którą utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2014 r. Jednocześnie wyjaśniło, że przekroczenie terminów określonych w kodeksie postępowania administracyjnego spowodowane było brakiem kompletnego materiału dowodowego i koniecznością jego uzupełnienia przez organ I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.
Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2015 r.) Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W niniejszej sprawie, po wniesieniu skargi na bezczynność, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania P. S., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia 27 października 2014 r., nr O/19/14. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Skoro bowiem organ załatwił sprawę, w której pozostawał w zwłoce, tj. rozstrzygnął odwołanie skarżącego z dnia 9 listopada 2014 r. od decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] października 2014 r., to orzekanie zgodnie z żądaniem skargi o zobowiązaniu organu do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie ww. odwołania stało się niewątpliwie bezprzedmiotowe.
W związku z powyższym, mając na uwadze wydaną w sprawie decyzję z dnia 15 stycznia 2015 r., Sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do rozpoznania odwołania skarżącego z dnia 9 listopada 2014 r.
Jednocześnie wskazać należy, że okoliczność wydania przez organ decyzji po wniesieniu przedmiotowej skargi do sądu nie skutkuje, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., bezprzedmiotowości postępowania sądowego w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12). Oceniając skargę w tym zakresie uznać należy, że zasadnie skarżący zarzuca organowi bezczynność. Zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz.
23) powoływana dalej jako: "k.p.a.", organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie wywiązało się z ustawowych obowiązków wynikających z powołanych wyżej przepisów prawa. Z analizy akt sprawy wynika, że odwołanie od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2014 r. wpłynęło do organu w dniu 24 listopada 2014 r. (data prezentaty Kolegium na piśmie organu I instancji z dnia 24 listopada 2014 r.). Od tej więc daty rozpoczął bieg termin na załatwienie sprawy zgodnie z art. 35 § 3 in fine k.p.a. Ostatecznie decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydało w dniu [...] stycznia 2015 r., po niecałych dwóch miesiącach od jego wpływu. Taki sposób działania godzi niewątpliwie w zasadę szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.), co z kolei prowadzić musi do podważenia zaufania uczestników tego postępowania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.).
Co do charakteru bezczynności organu Sąd uznał, że bezczynność, której się on dopuścił nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa. Sąd wziął pod uwagę niewielkie opóźnienie organu w załatwieniu niniejszej sprawy, którą ostatecznie rozstrzygnął decyzją z dnia 15 stycznia 2015 r., oraz miał na względzie dużą ilość spraw skarżącego rozpatrywanych przez Kolegium.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku oraz na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 2 sentencji wyroku.