Uzasadnienie
Pismem z 28 stycznia 2019 r. Uniwersytet [...] w [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2018 r. nr [...]
W odpowiedzi na skargę Minister wskazał, że po rozpoznaniu odwołania decyzją z [...] lutego 2019 r. nr [...] uchylił decyzję Wojewody z [...] stycznia 2018 r.
W piśmie z [...] marca 2019 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że bezczynność organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody była oczywista. W chwili obecnej rozpoznawanie skargi na bezczynność stało się bezprzedmiotowe i powinno być traktowane w kategorii następczej bezprzedmiotowości postępowania w związku z wydaniem przez organ decyzji. W związku z powyższym wniósł o umorzenie postępowania wywołanego skargą oraz zasądzenie kosztów postępowania, gdyż decyzja została wydana dopiero po złożeniu skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
żądanie umorzenia postępowania sądowego wywołanego własną skarga uznać należy za równoznaczne z cofnięciem skargi.
Stosownie do treści art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Zgodnie zaś z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania.
W niniejszej sprawie Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne i na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym postanowienia.
Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie drugim znalazło swoje oparcie w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Ze względu na okoliczności jakie legły u podstaw cofnięcia skargi, zasadne jest żądanie strony zasądzenia od Ministra Inwestycji i Rozwoju kosztów postępowania sądowego (obejmujących w tym wypadku koszty zastępstwa procesowego). Zasadniczą przyczyną cofnięcia skargi (żądania umorzenia postępowania sądowego) było bowiem wydanie w sprawie, w której dotychczas organ pozostawał w zwłoce, decyzji kończącej postępowanie. Działanie organu, które bezczynność usunęło, należy natomiast – jak podkreśla się w orzecznictwie - zakwalifikować jako działanie samokontrolne, skutkujące zaistnieniem przesłanki bezprzedmiotowości skargi i uzasadniające zwrot poniesionych przez stronę skarżącą kosztów postępowania (art. 201 § 1 i 2 p.p.s.a.) - por. postanowienia NSA z 20 marca 2019 r., II OZ 185/19 i z 14 września 2018 r., II OZ 874/18. Na zasadzie analogi powyższe rozwiązanie należy zastosować w sytuacji, gdy żądanie umorzenia postępowania (cofnięcie skargi), prowadzące do bezprzedmiotowości postępowania (art. 161 § 1 pkt. 3 p.p.s.a.), było motywowane takim właśnie autokontrolnym działaniem organu.
Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 201 § 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.), orzekł jak w punkcie 3 postanowienia.