Uzasadnienie
J.Z. pismem z dnia 24 lipca 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie niedoręczenia decyzji tego organu z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] ze stwierdzeniem jej ostateczności. W uzasadnieniu wskazał, że wnioskiem z dnia 18 czerwca 2012 r. wystąpił do Wojewody [...] o wydanie mu przedmiotowej decyzji, informując jednocześnie, że decyzja ta nie została mu nigdy doręczona. W dniu 19 września 2012 r. organ przesłał skarżącemu kserokopię żądanej decyzji z informacją, że stała się ona ostateczna w dniu 12 lutego 2009 r. (błędnie wskazano datę 12 lutego 2012 r.). Zdaniem skarżącego informacja, że decyzja stała się ostateczna z dniem 12 lutego 2009 r. jest nieprawdziwa, bowiem data uzyskania cechy ostateczności przez decyzję zależna jest od daty jej doręczenia stronie. Z kolei skarżący decyzję tę otrzymał dopiero w dniu 4 lipca 2012 r.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że przedmiotowa decyzja stała się, wobec uprzedniego doręczenia jej stronom postępowania, ostateczna w dniu 12 lutego 2009 r. Organ przesłał skarżącemu kserokopię tej decyzji i poinformował, że Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje ponownego doręczenia ostatecznej decyzji stronie postępowania. Decyzja ta z chwilą doręczenia jej stronom wywołała już bowiem określone skutki prawne, a zatem dopuszczalność jej zmiany istnieje jedynie przy wykorzystaniu zwykłych bądź nadzwyczajnych środków prawnych. Związanie organu administracji publicznej wydaną przez siebie decyzją powstaje z chwilą jej doręczenia stronie i trwa do czasu jej uchylenia lub zmiany w sposób przewidziany w kodeksie. Skoro zatem skarżącemu przekazano informację, że w opinii organu nie ma możliwości ponownego doręczenia oryginału decyzji z dnia [...] listopada 2008 r., uznać należy, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest nieuzasadniona.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 - 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a, a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę.
Stosownie zatem do treści art. 3 § 2 pkt 8 możliwe jest wniesienie skargi na bezczynność organu, lecz jedynie w przypadkach, o których mowa w pkt 1–4a powołanego artykułu. Inaczej mówiąc skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu można wnieść, jeżeli organ był zobowiązany do podjęcia aktu lub czynności w jednej z form wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a.
Organ pozostaje więc w bezczynności wówczas, gdy w terminie określonym przez przepisy prawa nie wydaje aktu (np. decyzji, czy postanowienia) lub nie dokonuje czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków strony, które stanowią załatwienie sprawy wszczętej z urzędu lub na wniosek strony. Zgodnie natomiast z treścią art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
W niniejszej sprawie treść skargi i zawartych w niej żądań nie rodzi wątpliwości co do tego, że skarżący zarzuca Wojewodzie [...] bezczynność w zakresie niedoręczenia mu decyzji z dnia [...] listopada 2008 r., z inną niż na niej wskazana przez organ, datą ostateczności.
Zdaniem Sądu czynność doręczenia decyzji administracyjnej nie jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a (ustalającą, stwierdzającą lub potwierdzającą prawa lub obowiązki wynikające z przepisów prawa), lecz czynnością materialno-techniczną, która nie przyznaje, ani nie stwierdza uprawnienia lub obowiązku. Dlatego jej niedokonanie przez organ administracji nie może zostać uznane za bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., gdyż z przepisu tego oraz art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a wynika, że Sąd jest właściwy w sprawach bezczynności organów i przewlekłości postępowania jedynie w przypadkach niewydania aktów oraz niedokonania czynności stwierdzających uprawnienia lub obowiązki wynikające z przepisów prawa.
Należy zatem stwierdzić, że zarówno czynność doręczenia, jak i niedoręczenia wydanego aktu nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Kwestie związane z doręczeniami w postępowaniu administracyjnym oraz z bezczynnością organów w zakresie doręczeń nie są bowiem objęte kontrolą działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, ponieważ przedmiotowe czynności procesowe nie zostały przez ustawodawcę wskazane, jako podlegające kognicji sądów administracyjnych. Stanowisko takie znajduje poparcie w ugruntowanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 28 września 2001 r., sygn. akt I SAB 2/01; wyrok NSA w Warszawie z dnia 15 listopada 2000 r., sygn. akt IV SAB 12/00, wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 września 2004 r., sygn. akt VII SAB/Wa 1/04 oraz postanowienia: WSA we Wrocławiu z dnia 4 grudnia 2007 r., sygn. akt IV SAB/Wr 31/07; WSA w Lublinie z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt I SAB/Lu 4/08; WSA we Wrocławiu z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt III SAB/Wr 12/11).
Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że skarga na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie niedoręczenia decyzji jest niedopuszczalna.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.