Uzasadnienie
Pismem z 12 kwietnia 2015 r. P. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomość położoną przy ul. [...], oznaczonej Hip Nr [...]. Wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. Nr [...] uznał wniesione zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za uzasadnione i wyznaczył dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 31 marca 2015 r.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w toku postępowania zgromadzono szereg materiałów mających na celu określenie czy nieruchomość spełnia przesłanki z art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zaś w dacie udzielania odpowiedzi na skargę trwa analiza zgromadzonej dokumentacji. Ponadto podniósł, że pismem z dnia 8 czerwca 2015 r. poinformował stronę o przyczynach niedotrzymania terminu oraz wskazał, że sprawa zostanie załatwiona do dnia 30 września 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Zgodnie natomiast z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłość organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania.
W niniejszej sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta W., a tym samym wydanie orzeczenia o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., tj. zobowiązania organu do wydania aktu w określonym terminie. Poza sporem jest bowiem to, że Prezydent W. nie rozpoznał wniosku skarżącego datowanego na dzień 8 września 2003 r. i nadal pozostaje w bezczynności.
Od ww. daty rozpoczął bieg termin z art. 35 § 3 kpa do załatwienia sprawy nim objętej. Z nadesłanych do akt sprawy dokumentów wynika w sposób bezsporny, że do dnia wniesienia przez skarżącego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz do dnia rozprawy organ nie wydał rozstrzygnięcia.
W ocenie Sądu postępowanie W. niewątpliwie pozostaje w sprzeczności z zasadą szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 kpa oraz podważa także wyrażoną w art. 8 kpa zasadę prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa. Wskazówka sprawnego procedowania w sprawie indywidualnej wypływa z treści art. 7 i art. 12 § 1 kpa.
W związku z powyższym zarzut bezczynności organu przy rozpoznawaniu wniosku skarżącego należało uznać za uzasadniony, co skutkuje wyznaczeniem Prezydentowi W. dwu miesięcznego terminu do załatwienia sprawy (art. 149 § 1 p.p.s.a.).
Oceniając charakter bezczynności Sąd uznał, że nosi ona cechy rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (por. wyroki: WSA w Warszawie z dnia 20 października 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 353/11; WSA w Poznaniu z dnia 18 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SAB/Po 60/10, WSA w Gdańsku z dnia 11 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SAB/Gd 30/11; https://cbois.nsa.gov.pl).
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że co prawda organ podejmował czynności, jednakże w długich odstępach czasu. Pomiędzy złożeniem wniosku a pierwszą czynnością w sprawie upłynęło bowiem 5 lat i to na skutek ponowienia wniosku przez skarżącego. Następne czynności podjęte przez organ nastąpiły po upływie kolejnych dziewięciu miesiącach pomimo, że organ był w posiadaniu odpowiedzi z Archiwum Państwowego W., Sądu Rejonowego dla W., X Wydziału Ksiąg Wieczystych, czy Biura Administracji i Spraw Obywatelskich Delegatury w [...]. Kolejne pojedyncze czynności podejmowane były odpowiednio po upływie trzech miesięcy, czterech miesięcy, sześciu miesięcy, siedmiu miesięcy, roku i dwóch miesięcy, siedmiu miesięcy kiedy to organ zwracał się do różnych instytucji i delegatur urzędu w celu pozyskania dokumentacji niezbędnej do rozpoznania wniosku skarżącego.
Ponadto organ nie dopełniał obowiązku wynikającego z treści art. 36 k.p.a., albowiem przez 12 lat rozpoznawania sprawy tylko dwa razy, tj. po złożeniu zażalenia i skargi do sądu poinformował o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie (pisma z dnia 8 grudnia 2014 r. oraz z dnia 8 czerwca 2015 r.). Organ nie załatwił sprawy także w terminie wyznaczonym przez Wojewodę [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r.
Biorąc wszystkie wyżej poczynione ustalenia pod uwagę, zasadnym jest orzeczenie o rażącym naruszeniu przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności podstawowych zasad wynikających z art. 7, art. 8, art. 9, art. 12, jak również art. 35 oraz art. 36 Kpa.
Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd orzekł jak w wyroku z mocy art. 149 § 1 p.p.s.a