Uzasadnienie
W. S., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 3 stycznia 2013 r. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2010 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] [...], ozn. nr hip. [...]. W uzasadnieniu skargi podniósł, że Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] uznał za uzasadnione jego zażalenie na bezczynność Prezydenta [...] w sprawie rozpoznania wskazanego wniosku i wyznaczył organowi termin na podjęcie rozstrzygnięcia 4 miesiące od dnia doręczenia postanowienia. Pomimo upływu wyznaczonego terminu decyzja administracyjna nie została wydana, a skarżący nie został poinformowany o przyczynach zaistniałej zwłoki, co powoduje bezczynność organu i uzasadnia niniejszą skargę. Skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. Organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.
W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie podkreślając, że pismem z dnia 7 lutego 2013 r. strona została poinformowana o stanie sprawy, tj. o zgromadzonym materiale dowodowym oraz o przewidywanym terminie zakończenia sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sytuacja taka miała miejsce w przedmiotowej sprawie.
Wobec wniosku skarżącego i braku żądania organu w zakresie przeprowadzenia rozprawy, zaszła podstawa do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym.
Skarga jest zasadna. Z tego względu podlegała uwzględnieniu.
Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Instytucja skargi na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, kontrola Sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku. Oceniając powyższe okoliczności, Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania.
Zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności.
Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy wskazać trzeba, że od momentu złożenia wniosku o ustalenie odszkodowania minęły ponad 2 lata, zaś postępowanie dotychczas nie zostało zakończone. Organ pozostaje zatem w bezczynności. Z tego względu, Sąd zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 2 miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Z akt sprawy wynika, że organ podejmował czynności zmierzające do zgromadzenia dokumentacji niezbędnej do rozpatrzenia wniosku, tj. wystąpił m.in. pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. do Biura [...] [...] [...] [...] [...] i [...] [...] Urzędu [...] o nadesłanie akt własnościowych, pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. wystąpił do Wydziału [...] i [...] dla Dzielnicy [...] Urząd [...] o przesłanie dokumentów dotyczących zajęcia pod inwestycje wymienionej nieruchomości, pismem z tego samego dnia wystąpił do Delegatury Biura [...] i [...] Urzędu [...] o nadesłanie wydruku informacji z ewidencji gruntów i mapy ewidencyjnej z oznaczeniem granic dawnej nieruchomości. Wszystkie te pisma przesyłane były do wiadomości pełnomocnika skarżącego. Prezydent [...] pismem z dnia [...] lutego 2012 r. zawiadomił stronę, że trwa analiza akt sprawy, zaś po pozytywnym zweryfikowaniu dokumentacji sporządzone zostaną operaty szacunkowe. Organ wskazał, że decyzja w przedmiotowej sprawie zostanie wydana do dnia [...] maja 2013 r.
Biorąc pod uwagę, że organ podejmował czynności zmierzające do załatwienia sprawy, o których strona była informowana w toku postępowania, oraz zawiadomił o przewidywanym terminie zakończenia postępowania, Sąd stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1, art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie 1 i 2 wyroku. Orzeczenie zawarte w punkcie 3 wyroku, Sąd oparł na przepisie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy.