Uzasadnienie
M. H. i T. H. reprezentowani przez radcę prawnego D. G. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie nierozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania w trybie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.)
Skarżący zarzucili Prezydentowi W. naruszenie art. 36 § 1 kpa w związku z art. 35 § 1 i 3 kpa, w związku z art. 12 kpa polegające na braku podejmowania działań zmierzających do wydania rozstrzygnięcia w powyższym przedmiocie, oraz brak wskazania konkretnych przyczyn zwłoki w załatwieniu sprawy i wnieśli o wyznaczenie Prezydentowi W. terminu do wydania decyzji oraz rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 1 i 2 ppsa.
W uzasadnieniu podniesiono, że w dniu [...] grudnia 2009 r. złożyli zażalenie na postępowanie Prezydenta W. do Wojewody [...], który postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] uznał wniesione zażalenie za uzasadnione i wyznaczył dodatkowy termin Prezydentowi W. do załatwienia sprawy na dzień [...] sierpnia 2010 r.
Pomimo upływu powyższego terminu decyzja do dnia wniesienia skargi nie została wydana, a organ nie podjął czynności zmierzających do jej wydania, a w szczególności nie zlecił rzeczoznawcy majątkowemu sporządzenia operatu szacunkowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że do zakończenia przedmiotowego postępowania konieczne jest ustalenie, której części nieruchomości "[...] Nr [...]" [...] dotyczy wniosek spadkobierców dawnego właściciela. Jednocześnie organ zawiadomił skarżących o nowym terminie zakończenia postępowania na dzień [...] marca 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów. Stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Natomiast w przypadku skargi na bezczynność, wyczerpanie to następuje poprzez wniesienie zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia organu na podstawie art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej kpa. Jak wynika z akt sprawy, skarżący wnieśli zażalenie do Wojewody [...] wyczerpując tym samym tryb do wniesienia skargi do Sądu.
Zgodnie z przepisem art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli strona zgłosi taki wniosek, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W sprawie niniejszej wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym zawarty został w skardze. Odpowiadając na skargę organ nie odniósł się do niniejszego wniosku, ale też nie wniósł o przeprowadzenie rozprawy.
Skargę Sąd uznał za uzasadnioną.
Odnosząc się do zasadności skargi wskazać należy, że z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w przepisie art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Przy czym podkreślenia wymaga, że bez znaczenia pozostaje okoliczność z jakich przyczyn określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana. Prezydent W. nie może się zatem skutecznie bronić twierdzeniem, że nie pozostaje w bezczynności, gdyż podejmuje systematyczne działania w sprawie.
Jak wynika z akt niniejszej sprawy organ rozpoznający wniosek skarżących o przyznanie odszkodowania w trybie art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami za nieruchomość "[...] Nr [...]" położoną w W. przy ul. [...], kilkakrotnie wyznaczał nowe terminy zakończenia postępowania, z których żaden nie został dotrzymany, co jednoznacznie wskazuje, że postępowanie prowadzone było w sposób przewlekły, a organ pozostaje w bezczynności.
Poza sporem jest, że do dnia orzekania przez Sąd tj. 2.02.2012 r. organ nie wydał orzeczenia w sprawie.
Z akt sprawy nie wynika też, aby organ podjął niezbędne czynności mogące doprowadzić do zakończenia sprawy w terminie wyznaczonym przez sam organ tj. do dnia [...] marca 2012 r.
Rozpoznając sprawę Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ nie dochował co prawda przewidzianych prawem terminów do załatwienia sprawy, jednak jak wynika z materiału dokumentacyjnego przez cały czas gromadził dowody i dokumenty niezbędne jego zdaniem, do zakończenia postępowania.
Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 119 pkt 2 oraz art. 120 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.