Uzasadnienie
T. G. w skardze na bezczynność Prezydenta [...], sprecyzowanej przez pełnomocnika w urzędu adw. K. K. w piśmie z dnia [...] maja 2015 r. (k. 107), zarzuca niepodjęcie przez organ działań w związku ze złożonymi przez nią podaniami, wnioskami czy żądaniami opatrzonymi datami [...] czerwca 2013 r., [...] lipca 2013 r., [...] września 2013 r. i [...] września 2013 r. W ocenie skarżącej organ mający wiedzę o braku adresu dla doręczeń skarżącej powinien jej doręczać całą korespondencję w swojej siedzibie. Jednocześnie skarżąca wskazała, że pismem z [...] stycznia 2014 r. złożyła zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. w tym przedmiocie.
W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie lub odrzucenie. Organ wyjaśnił, że składane przez T. G. w okresie od [...] maja 2013 r. do [...] września 2013 r. wnioski nie spełniały wymogów formalnych, tj. nie zawierały adresu. Skarżąca podczas każdej wizyty w organie oraz w trakcie rozmów telefonicznych była informowana o konieczności uzupełnienia braków formalnych poprzez wskazanie adresu. Skarżąca braków formalnych nie uzupełniła i nie wskazała adresu. Na podstawie posiadanych danych organ nie miał możliwości ustalenia adresu.
W związku z tym wnioski T. G., które wpłynęły w okresie od [...] maja 2013 r. do [...] września 2013 r. na podstawie art. 64 § 1 k.p.a. pozostały bez rozpoznania. Natomiast wniosek z [...] września 2013 r. znalazł rozstrzygnięcie w decyzji z [...] października 2013 r. nr [...]. Od decyzji tej w dniu [...] listopada 2013 r. T. G. wniosła odwołanie. Organ potwierdził, że skarżąca złożyła zażalenie na bezczynność Prezydenta [...] w sprawie przedmiotowych wniosków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z [...] marca 2014 r. uznało zażalenie za nieuzasadnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest bezzasadna.
Oceniając merytorycznie zasadność skargi należy podkreślić, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustanowionego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został wydany, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Okoliczności, jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznania sprawy (jak też zaniechanie) oraz stopień przekroczenie terminów mają natomiast znaczenie przy ocenie przez Sąd, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a., czy też nie.
Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Jeżeli postępowanie wszczyna się na żądanie strony, to zgodnie z art. 63 § 2 k.p.a., podanie zawierające takie żądanie powinno zawierać m. in. adres osoby, od której pochodzi. Podania T. G., których dotyczy przedmiotowa skarga, tj. z [...] czerwca 2013 r., [...] lipca 2013 r. i [...] września 2013 r., nie zawierają adresu wnioskodawczyni, a wręcz z ich treści wynika, że wnioskodawczyni nie chciała takiego adresu wskazać, jak również nie podała żadnego adresu, na który mogłaby być kierowana do niej korespondencja. Przepis art. 64 § 1 k.p.a. stanowi, że jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możliwości ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania. Taki też finał dotyczy wymienionych wyżej wniosków skarżącej. W tej sytuacji nie można mówić o bezczynności organu.
Natomiast wniosek z [...] września 2013 r. został rozstrzygnięty decyzją z [...] października 2013 r. nr [...], od której skarżąca wniosła odwołanie. Data wydania decyzji wskazuje, że została ona wydana w ciągu miesiąca od złożenia wniosku, a zatem został dochowany przez organ termin załatwienia sprawy określony w art. 35 § 3 k.p.a. W odniesieniu więc do tego wniosku również nie zaistniała bezczynność organu.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.