Uzasadnienie
- I. Stan faktyczny
- 1. Pismem z 4 maja 2015 r. K. C. (dalej powoływana jako skarżąca), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w rozpoznaniu wniosku z 23 czerwca 2014 r. o przyznanie odszkodowania za część nieruchomości o pow. [...] m2 położoną w W. przy ul. [...], ozn. jako "[...]".
W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że wniosek o ustalenia odszkodowania nie został rozpatrzony w ustawowym terminie. W związku z powyższym skarżąca wniosła o wyznaczenie Prezydentowi W. niezwłocznego terminu do wydania decyzji rozstrzygającej wniosek o przyznanie odszkodowania, stwierdzenie że bezczynność miała charakter rażący oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Przed wystąpieniem ze skargą skarżąca wniosła zażalenie na bezczynność.
- 2. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Organ wskazał, że wystąpił w dniu 9 czerwca 20015 r do Naczelnego Sądu Administracyjnego o wypożyczenie akt ww. nieruchomości oraz w tej samej dacie pełnomocnik strony został poinformowany o aktualnym stanie sprawy i przewidywanym terminie jej zakończenia.
- 3. Organ pismem z 7 września 2015 r. poinformował strony postępowania odszkodowawczego, że został zebrany materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięci sprawy.
- II. Uzasadnienie prawne
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
1. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "Ppsa"), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
2. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie wydał decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności, wskazanych w art. 3 § 2 Ppsa (vide wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony, poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie w przypadku skargi na bezczynność, dokonując badania jej zasadności sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego.
3. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta W., a tym samym wydanie orzeczenia, o którym mowa w art. 149 § 1 Ppsa, a więc zobowiązanie organu do wydania aktu w określonym terminie. Poza sporem jest bowiem, że Prezydent W. nie rozpoznał wniosku skarżącej o ustalenie odszkodowania i nadal pozostaje w zwłoce. O ile w okresie od [...] listopada 2014 r. do [...] stycznia 2015 r. termin do załatwienia sprawy nie biegł z uwagi na zawieszenie postępowania, to jednak od tej daty organ nie dokonał żadnej czynności procesowej. Pierwszą czynnością było wystąpienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 9 czerwca 2015 r. o wypożyczenie akt administracyjnych sprawy.
4. Wobec powyższego stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie Prezydent W. nie wywiązał się z ustawowych obowiązków, w szczególności pomimo upływu ustawowego terminu nie zakończył postępowania. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał zasadność skargi. Z uwagi na uzupełniający charakter decyzji, która ma dotyczyć wyłącznie skrawka nieruchomości, w odniesieniu do której już została wydana merytoryczna decyzja i zebraniu przez organ całego materiału dowodowego, Sąd zobowiązał Prezydenta W. do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dniu od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy
5. Jednocześnie Sąd stwierdził, iż zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można bowiem mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu. Sytuacja taka w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 Ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa oraz art. 205 § Ppsa.